Çocuktuk, anlayamıyorduk, hatta ne dediğimizi pek bilmeden her sabah and içerdik.

Varlığımızı, Türk milletinin varlığına armağan ederdik.

Bizim için adeta bir oyundu.

Ardından sınıflara girerdik. Hepimizin karşısında ve en görülen yerde, keskin bakışlarıyla Ata'mızın, son derece yakışıklı bir resmi bulunurdu. Altında da Gençliğe Hitabesi vardı. Şimdi adını unuttum, Askerlik Dersi hocamızın sınıfa giriş ve çıkışında Atatürk'ün resmini selamladığını hatırlarım.

Hepimize komik gelirdi, ancak kimse sesini çıkaramazdı. Üstelik, hiçte ciddiye alınmayan, sadece hamasi konuşmaların yapıldığı , garip bir dersti.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Mehmet Ali Birand - Milliyet