Tüketen yaşadı: Mikroplastikleri vücudunuzdan atıyor! Koruma sağlıyor
Çin'de gerçekleştirilen yeni bir araştırma, lif açısından zengin besinlerin sindirim sistemindeki mikroplastiklerin vücuttan atılmasına yardımcı olabileceğini ortaya koydu. Araştırmaya göre diyet lifi, bağırsaklarda adeta doğal bir temizleyici görevi üstlenerek mikroplastiklerin uzaklaştırılmasını destekliyor.
ABONE OLAraştırmacılar, lif bakımından zengin besinlerin mikroplastiklerin vücuttan uzaklaştırılmasına yardımcı olabileceğini ortaya koydu. Mercimek, nohut, yulaf ve tam tahıllar gibi gıdaların, bilinen besleyici özelliklerinin yanı sıra sindirim sisteminde mikroplastiklerin birikmesini sınırlama potansiyeli taşıdığı belirtiliyor.
Güney Çin Teknoloji Enstitüsü'nde hayvanlar üzerinde yürütülen deneylerde, lif ağırlıklı beslenen deneklerin mikroplastikleri vücutlarından daha yüksek oranda uzaklaştırdığı gözlemlendi.
LİFLER MİKROPLASTİKLERİ VÜCUTTAN UZAKLAŞTIRIYOR
Hakemli bilimsel dergi Nature Communications'ta yayımlanan araştırmanın sonuçları, besin liflerinin mikroplastiklerle nasıl etkileşime girdiğine ilişkin dikkat çekici bulgular içeriyor.
Çalışmaya göre liflerin sindirim sisteminde oluşturduğu ağ benzeri yapı, plastik parçacıkların fiziksel olarak tutulmasına yardımcı oluyor. Böylece mikroplastiklerin bağırsaklardan emilme olasılığı azalırken, sindirim yoluyla vücuttan atılmaları kolaylaşabiliyor.
Araştırmacılar ayrıca lifli beslenmenin mikroplastiklerin bağırsak dokusunda oluşturabileceği olumsuz etkileri hafifletebileceğine ilişkin bulgulara da ulaştı.
MİKROPLASTİK MİKTARINDA 24 SAATTE DİKKAT ÇEKEN DÜŞÜŞ
Deneylerde elde edilen sonuçların en dikkat çekici noktalarından biri de etkinin kısa sürede gözlemlenmesi oldu. Lifli besinlerle beslenen deneklerde vücuttaki mikroplastik seviyelerinin yalnızca 24 saat içerisinde belirgin ölçüde azaldığı tespit edildi.
Bununla birlikte bilim insanları, elde edilen sonuçların doğrudan insanlar için geçerli kabul edilmemesi gerektiğine dikkat çekiyor. Lifli beslenmenin insan vücudundaki mikroplastik miktarını ne ölçüde etkilediğinin anlaşılması için daha kapsamlı klinik araştırmalara ihtiyaç duyuluyor.