Hazine kadim hikayemizde saklı

Garip, Küf ve Huruf... Sadık Yalsızuçanlar'ın öyküleri üç cilt halinde toplu olarak yayınlandı. Yazar, ‘Bir dönem batılı avangartlara gönül verdik ama asıl hazine bizim gönül iklimimizde' diyor.

Bizi Takip Edin
GİRİŞ 13.05.2014 10:44 GÜNCELLEME 13.05.2014 11:37 KİTAP
Hazine kadim hikayemizde saklı
Hazine kadim hikayemizde saklı

Star gazetesinden Mehmet Hakan Kekeç, modern öykücülüğün önemli isimlerinden Sadık Yalsızuçanlar ile bir söyleyişşi yaptı. İşte o grüşmeden bazı bölümler;

Sadık Yalsızuçanlar, modern öykücülüğümüzde kendine özgü bir dili ve dünyası olan bir yazar. Geleneksel/klasik öyküleri de var, modern, postmodern öyküleri de. Modern menkıbe denebilecek biçimde yazdıkları da. Yazarın küçük öyküleri de hayli çok. Bazen iki cümleden oluşan bir öykü karşılıyor sizi. Bazen Borgesvari bir dilin/dünyanın içine çekiliveriyorsunuz. Bazen alabildiğine soyut, alegorik bir dil beliriyor. Bazen de yazar bütün bu farklı biçimleri tek metinde kullanabiliyor. Yalsızuçanlar bu özelliğiyle sürekli dilini yenileyen bir yazar olarak karşımıza çıkıyor. Tüm öyküleri üç cilt halinde Timaş tarafından yayınlanan Yalsızuçanlar'la öykü alemini söyleştik...

-Bu üç kitabın, bir ‘düzenleme'den öte bir anlamı olsa gerek?

Bir yazarın eserlerinin bir de toplu halde yayınlanmasını son derece yararlı buluyorum. Özellikle meraklı ve dikkatli okur açısından son derece elverişli bir yayın bu. Tabi iyi bir editöryal çalışma gerektiriyor. Bu açıdan şanslıyım ben. Seksenli yılların başlarından itibaren yazıp yayımladığım bütün öyküler üç ciltte toplanmış oldu. Ben de boyumun ölçüsünü almış oldum. Öteden beri çok yazıyorsun çok yazıyorsun sitemlerine muhatap oluyordum. Şimdi görüyorum ki çok yazmıyormuşum.

-Öykülerinizin bütününde bir tür esneklik göze çarpıyor: Kimisi şiirsel, kimisi bilinç akışı, kimisi tek cümle ile başlıyor ve bitiyor. Bir isim koymak mümkün değil...

Mustafa Kutlu üstad ilk kitabımla ilgili bir yazısında, ‘hikaye şiir kararında olmalı' biçiminde bir uyarıda bulunmuştu. Buna katılıyorum. Şiir, özellikle öyküde kararında olmalıdır. Şiirsel dil abartılırsa öykü örseleniyor. Öykü, bana göre şiirle masal arasında bir tür. Benim öykü dilimde bir farklılaşma, çeşitlenme hep olageldi. Bazen çok kısa metinler yazdım. Bazen onlarca sayfa uzun hikayeler. Bazen menkıbe gibi öyküler yazdım. Bazen de soyut, modern, postmodern kurgular yaptım. Bu çeşitlenme kendiliğinden oluştu. Neco veya Bico hikayelerim geleneksel hikaye kurgusu ve dilindeydi. Ama Sen Ona Ben Dersin veya Kuş Uykusu kendini kolay ele vermeyen, soyut yer yer metagor kullanan metinlerdi.

-Rüya örneğin, öykülerinizde sık kullandığınız bir tema. Siz hikâyelerinizdeki ‘temel arayışı' nasıl değerlendirirsiniz?

Özellikle ilk öykülerimde metafiziksel bir gerilim baskındı. Şehirleri Süsleyen Yolcu adıyla yayımlanan kitaptaki öyküler bilhassa böyleydi.

Gençlik dönemi ürünleri onlar. O sıralar yazarken de böylesi bir gerilimi fazlasıyla hissederdim. Bu gerilim sanırım hem gençlik ateşinden hem de o dönem beslendiğim bazı irfanî kaynaklardandı. O gerilim üçüncü kitaba değin sürdü. Masal ve sürreel özelliklere gelince... Masal benim dünyamı çok etkilemiştir. Sadece masal değil, menkıbeler, kıssalar ve meseller... Rüya ise bir tema olarak değil, bir duyuş biçimi olarak benim dünyamı belirleyen bir şeydi. Dünya hayatı bir rüyadır. Bana göre öykü, hayatın özündeki şiirsel duygu ile rüyayı yansıtan bir dil.

-İlhan Berk sizin için "Türk Kafka'sı" demiş. Kısa öykülerinizi okuduklarında özellikle, sözgelimi, "Beckett" diyenler de vardır sanırım? Borges, keza... Siz bu tanımlamalara katılıyor musunuz ve bunların bir yazarı kıstırdığını düşünüyor musunuz?

İlhan Berk'in bir mektubunda geçiyordu o. Evet Beckett'ten söz edenler de oldu. Böylesi spekülasyonlar her zaman yapılır. Aslolan metindir. Referans odur. Hani Eşrefzâde diyor ya, ‘kendi derdim söylerem / gayrı hikayet etmezem...' biraz böyle. Bunca yıldır yazmaktan vazgeçemedim. Bir dert olmasa bu mümkün olmazdı. Kafka, Borges veya diğer avangart yazarlara bizim kuşağın çok ilgisi vardı. Sonraki kuşaklarda da bu gözlenir ama bizim ve bizden önceki iki kuşakta bu daha belirgindir. Bendeniz sonradan bizim kendi kadimimizi keşfetmeye başladım. Asıl hazinenin orada olduğunu gördüm. Şimdilerde ise asıl hazinenin gönülde olduğunu fark ettim. Geç oldu ama böyle işte...

Kaynak: Star Gazete

YORUMLAR İLK YORUM YAPAN SEN OL