Benim bazen uçuk tekliflerim vardır.

Bugün de öyle bir teklif yapacağım. Yazımın başlığı o uçuk teklifi içeriyor: "Öcalan'a çağrı."

Göreceksiniz ki, sadece "çağrı" uçuk değil, çağrının içeriği, çağrıdan daha uçuk.

Ama bu uçuk teklif, tamamen boş bir kanaate dayanmıyor. Bir umut taşıyorum ve oradan yola çıkıyorum.

Umudum iki şeye dayanıyor.

Bir: Ne kadar kötü de olsa, insanın bir yerlerinde bir insanlık damarının kalabileceğine ve bir zeminde o insanlık damarının ortaya çıkabileceğine. Ben şimdi, Öcalan'da o insanlık damarının harekete geçebileceği bir zemin oluştuğuna inanıyorum.

İki: Oslo görüşmelerinde Hakan Fidan'ın, Öcalan'la ilgili olarak yaptığı değerlendirmeden yola çıkarak, hapishane şartlarının oluşturduğu "Bir başka Öcalan" bulunabileceği ümidini önemsiyorum.

Hakan Fidan'ın o sözleri şöyle:

"Hapishanede geçen on senenin ve okumanın verdiği çok ciddi bir transforme edici gücü var. Zihinsel manada çözümleme manasında onu görüyorsunuz. Ve tabi yıllar boyu belli olayları yaşamış, belli noktalara gelmiş, belli dersleri çıkarmış. Şimdi bulunduğu yerden çok daha sağlıklı, çok daha objektif, çok daha nesnel, var olan sıcak şartlardan etkilenmeyen çözümlemelere ulaşıyor. Bunu sürekli satır aralarında felsefi olarak görmek beni memnun etti. En azından orada geçen süre gerçekten verimli bir süre olmuş. Bu noktada şunu da yakından takip etmeye çalıştık belli düşünce dönüşümleri zihinsel atlamaların hangi noktadan nereye geldiğini görmek de şahsen benim düşünce olarak bulunduğum yer açısından önemliydi."

Hapishanenin transforme edici gücü... Belli derslerin çıkarılmış olması... Sağlıklı, objektif, şartları aşan çözümlemelere ulaşma... Düşünce dönüşümleri, zihinsel atlamalar... Felsefi arayışlar...

Yani "Yeni bir Öcalan profili" ümidi...

(Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz)

Ahmet Taşgetiren / BUGÜN