Müjde bir çocuğumuz daha oldu!

Dindarların Kürtler'in derdine sahip çıkmadığı anlaşıldı.

Bunu dindar bir arkadaşımız keşfetti.

Zaten dindarların Ermeniler'e, Rumlar'a sahip çıkmadığını da bilmekteydik.

Dindarlar solculara da sahip çıkmamışlardı.

Dindar Hanefiler dindar Şafiiler'e de sahip çıkmamışlardı. Dindar Türkler dindar Kürtler'e de sahip çıkmamışlardı.

Dindarlar Necip Fazıl'a da Said-i Nursi'ye de sahip çıkmamışlardı.

Dindarlar, İskilipli Atıf Hoca'ya da sahip çıkmamışlardı.

Dindarlar, Es'ad Erbili'ye de onunla ilişkili görüp Menemen'de darağacında sallandırılanlara da sahip çıkmamışlardı.

Yani dindarlar kendi kendilerine bile sahip çıkmamışlardı.

Dindarlar neden sahip çıkmadılar.

Çünkü devlettiler!!!

Devlet olarak Türk, Sünni ve Hanefi olmaları, bütün bu alanların acısına göz yummalarına yetti.

Türk, Sünni ve Hanefi devlet, Türk, Sünni ve Hanefi olanlara da cevretti, kimse sesini çıkaramadı.

Peki kendi kendilerine neden sahip çıkamadılar?

Çünkü devlet onlarındı, ama devleti de onlar adına dindar olmayan başkaları yönetmekteydi!

Aman Allah'ım ne karmaşık işler.

Dindarlar, başörtülü çocuklarını okutamadılar.

Dindarlar partilerini kapatmaktan kurtaramadılar.

"Dindar bir Başbakan", dindar, Türk, Sünni ve Hanefi devlet tarafından, bir 28 Şubat operasyonu ile devrildi.

Dindarların çok istediği İmam Hatip Okulları, hep üvey evlat muamelesi gördü. Çocukları yıllarca katsayı zulmü altında inledi.

En son yüzde 47 ile destekledikleri parti, kapatılmanın kıyısından döndü, laiklik diye bir şey, başlarının üzerindeki kılıç oldu, onun sallanmasını önleyemediler.

Ah şu dindarlar.

Bir gün neredeyse memleketin sokaklarının bile kamusal alan olup, kendi görünürlüklerine engel olmasına mani olamayacaklardı.

Türk, Sünni ve Hanefi devlet!

Nasıl bir şey bu?

(Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz)

Ahmet Taşgetiren / BUGÜN