ABD ile İran arasında imzalanan ateşkes anlaşması işgalci siyonist katilleri memnun etmedi. İşin gerçeğinde anlaşma ABD’yi de memnun etmiş değildir. Çünkü ABD bu anlaşmayla kendini inkâr etmek zorunda kaldığı gibi saldırıyı başlatırken belirlediği hedeflerin de çok gerisinde kaldı.

Öyleyse anlaşma sadece İran’ı mı memnun etti? Bizim kanaatimize göre İran’ı da memnun ettiği söylenemez. Çünkü gerçekten sarsıcı bir saldırı ve yıkımla karşı karşıya gelen İran’ın temennisi de pazarlık aşamasında daha çok şey elde edebilmek, ayaklarını biraz daha sağlam basmasına fırsat verecek ve bu arada siyonist işgal rejiminin Lübnan’a yönelik saldırılarını durdurma konusunda daha etkili bir anlaşma imzalanmasıydı. Bununla birlikte anlaşmanın en avantajlı tarafının İran olduğu söylenebilir.

Böyle bir anlaşma imzalanmasından en çok rahatsız olan taraf ise siyonist işgal rejimidir. Çünkü işgal rejimi, teslim olmaya, dikte edilen her şeyi kabul etmeye zorlayan bir anlaşmaya razı oluncaya kadar İran’a saldırıların sürdürülmesini istiyordu. Ama bunun kısa vadede gerçekleşmesi mümkün görünmüyordu. Uzun sürecek bir savaş ve istikrarsızlık ise sadece ABD’yi değil tüm dünya ekonomisini krize sokacak tehlikeli çalkantılara yol açma riski taşıyordu. Böyle bir sorunun müsebbibi olmak aynı zamanda ABD Başkanı Trump’ın siyasi itibarını daha fazla sarsacağı gibi ara seçimlerde önemli miktarda oy kaybetmesine, bu yüzden siyasi otoritesinin iyice zayıflamasına neden olabilecekti.

Siyonist işgalcileri ilgilendiren ise Trump’ın siyasi itibarı, vizyonu ve otoritesi değildir. Onlar kendilerinin, İslam âleminin göbeğine inşa edilen gayri meşru işgallerine yönelebilecek riskleri ortadan kaldırmak veya etkisizleştirmek için Turmp’ı kurban etmeye çoktan hazırdırlar.

ABD’nin ve Batı emperyalizminin desteğine her zaman ihtiyaç duyarlar. Çünkü bu destek olmadan gayri meşru işgallerini sürdürmelerinin mümkün olamayacağını bilirler. Ama bunun kimin eliyle olacağı önemli değildir. Dolayısıyla hiçbir zaman siyasi liderlere, oluşumlara, partilere ve yapılara karşı samimi olmamışlardır. Her ne kadar kendilerine hizmet edenlere destek verseler de bu hizmetin kesintiye uğradığını gördüklerinde destek verdikleri, bayraklaştırdıkları kişi, kurum ve oluşumları yerin dibine gömmekte de tereddüt etmezler.

İşgalci katiller Trump yönetimiyle İran arasında imzalanan anlaşmadan memnun kalmadıkları gibi onun uygulanmasını da istemiyorlar. Bu yüzden anlaşmada kendilerinin bir taraf olarak yer almamış olmalarını bir fırsat olarak değerlendirmek suretiyle sabote etmeye çalışıyorlar.

Nitekim biz de anlaşmanın tam metninin açıklanmasından önce yazdığımız ancak anlaşma imzalandıktan sonra (18 Haziran Perşembe) yayınlanan yazımızda bu anlaşmanın işgal rejiminin saldırgan tutumu karşısında güven verici olamayacağını, onun Lübnan’a yönelik saldırılarının devam edeceğini dile getirmiştik.

Anlaşma metninde Lübnan’ın adının özellikle zikredilmesine ve bu ülkeye yönelik saldırıların da durdurulması gerektiğine vurgu yapılmasına rağmen işgal rejimi daha atılan imzaların mürekkebi kurumadan Lübnan’a geniş çaplı saldırı düzenleyerek yine büyük bir katliam yaptı. İşgal hükümetinde sözde Ulusal Güvenlik Bakanı sıfatı taşıyan aşırı ırkçı siyonist Itamar Ben Gvir, Lübnan’ın tamamen yakılması gerektiğini söyleme cüreti gösterebildi.

Ne kadar ilginçtir ki bu tür sözleri başka ırkçılar söylediğinde bütün dünya suratlarına tükürüyor da siyonist ırkçılar söylediğinde gayet normal karşılanıyor. Bu belki biraz da siyonist ırkçıların tabiatı, karakteri gereği böyle yaptıklarının düşünülmesinden kaynaklanıyor olabilir. Şu var ki onlar da kendilerini dünya kamuoyuna “insan” olarak tanıttıkları gibi yönettikleri siyasi sistemi de çağımızdaki uluslararası mekanizmanın bir parçası olarak kabul ettirmiş durumdalar. Oysa işin gerçeğinde siyonist katilleri tanıtmak istediğimizde onları vahşi canavarlara benzetirsek, canavarlara ciddi şekilde haksızlık etmiş oluruz.

Ahmet Varol / Yeni Akit Gazetesi