Bir münazara havasında, akıllarımızı yarıştırmaya kalkıyoruz.
Siyasiler, karşılarındakini alt edecek en parlak sözlerin peşinde.
Argümanlar, karşı argümanlarla savaşıyor.
Aklın bu kadar geveze olduğu yerde, polemiklerden bolca hezeyan çıkar.
Daha iyi laf yapma telaşındaki ağızlardan çıkıyor da zaten.
Başbakan, grup konuşmasında, bu müsabakadan umut kesmekle en doğrusunu yaptı.
Aynı anda Türk vicdanına da, Kürt vicdanına da dokunan türkülerden söz etti.
Neşet Ertaş’ın Gönül Dağı, Şivan Perwer’in Halepçe’si, Hazal’ı...
Bırakalım, biraz da vicdanlar konuşsun.
Aklın yerine vicdanı koyduğunuzda, diğer herkes susar, sadece ozanların sesi duyulur.
İnsanlığın vicdanıdır, onlar.
Orada mutlaka müşterek bir payda, bir buluşma noktası yakalarız.

***

Bozkırın tezenesi Neşet Ertaş ile Kürt ozan Şivan Perwer’in sözleri vardı, dünkü gazetelerde.
Başbakan’ın ağlatan konuşması sorulmuş.
Birbirlerinden uzaklarda, ikisi de aynı vicdanın sesi olmuşlar.
“Kimse, kimsenin söylediği şarkıya, türküye karışmamalı.”

***

Gördük ki faydacı akıl, hem bölüyor, hem bölünüyor...
Fakat vicdan bir bütün; Türk, Kürt diye bölünmez.
O vicdandan yükselen şarkıların, türkülerin de Türkçesi, Kürtçesi olmaz.
Vicdanlar, tasada ve sevinçte kader birliği yapar.
‘Seher vakti yarin kapısını çaldığınızda’...
Tek fark; birinde çıkagelen bir gözleri sürmeli, diğerinde bir keçe Kurdan’dır.
Yar, aynı yar... Türküler de aynı türküler...

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz