Salı günü Ankara’daydım.
9 yıl önce, şöyle bir uğrayıp geçmek için konakladığım Ankara...
Birkaç hafta aradan sonra, nasıl görünecekti?
Bir kere, hiç yabancılık çekmedim.
Ankara, bildiğimiz Ankara.
Her ne kadar İstanbul’a versek de bütün parlak unvanları...
‘Dersaadetimiz, pay-i tahtımız’ desek de...
Ankara’ya çok yakışan başka şeyler var.
Biri, o lirik türküdür; ki, gelip yapıştı dilime.
“Ankara’nın taşına bak
Gözlerimin yaşına bak
Biz düşmanı esir ettik
Şu feleğin işine bak
Pek şanlıyız”...
Ankara’lı arkadaşıma sordum; ‘neden taşa bakıp, efkârlanıyoruz?’ diye.
Önce, marş temposunda okumaya başladı türküyü...

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz