Sağlık, soluduğumuz hava gibidir bünyemize; aşk, ağrısız bir diş bilincimizde, ya ulusalcılık? Ulusalcılık neyimiz olur sizce?

Varlığını ancak yokluğunda kavrayabildiğimiz üç şeyden biri sağlık, diğeri aşksa, üçüncüsü menfi milliyetçilik midir?

Nefes alıp verirken kıymetini bilmeyiz varlığının. Rahat bir soluğa aç kaldığımızda, anlarız havasızlığın neye karşılık geldiğini. Burun deliklerimde silikon tamponlarla geçirdiğim, uzun, siyah ve teneffüssüz bir geceden sonra doğruluğunu tecrübe ettim bu bilginin. İlmi ya da edebi değil, tecrübi, yani deneysel bir bilgidir artık benim için. Aşk öyle değildir mesela.

“Yokluğu beyaz bir boşluktur bazı şeylerin, yalnızca ferahlık bırakırlar geride” dedim. Refakatçi arkadaşım itiraz etti. Necip Fazıl’ın ağrıyan dişini delil gösterdi üstelik, ‘Tanrı Kulundan Dinlediklerim’ kitabının giriş yazısından.

Sızlayan, akıl dişiydi üstadın, sızının nedeni ise ilahi aşk yoksunluğu: “Dinmek bilmez bir ağrı çeken diş... Ne kibrit çöpünden imdat, ne berber kerpeteni, ne karanfil yağı, ne de eczacı güllacından... Ağrıyan, akıl dişimdi...” Yazının devamında çözülüyor bu sancının sırrı. Sebebi, aşksızlık çekmesi.

Peki ırkçılık, ulusalcılık eksilse bizden, yokluğunu hisseder miyiz yine?

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

(Akif Beki - Radikal)