Gözüme yaklaştıkça, ne kadar uzaklaştığımızdan başka bir şey görünmüyor. Barışa en yakın durduğumuz nokta, en uzak noktaya dönüşüyor birden. Yakınına geldikçe büyüyen bir sorun Kürt sorunu ve onun terör yüzü. Uzaklaşarak bakabilmek gerekiyor bazen, görüntünün silikleşmeyeceği bir mesafeden.
Hasan Cemal’in ‘Barışa Emanet Olun!’ isimli yeni kitabı elimde. Hacimli bir çalışma, günce titizliğiyle hazırlanmış tipik bir Hasan Cemal seyir defteri. Kürt meselesi takvimine, kendi özel tarihçesiyle kesişen notlar düşmüş; tarihler ve yine tarihler. Sonsuz bir tekerrür halinde, biteviye kendini tekrarlayan olayların akışı. Kürt sorununun kısa tarihi, Hasan Cemal’in kaleminde dairesel bir hat izleyerek koptuğu başa dönüyor her seferinde.
Adı, ‘Barışa Emanet Olun!’ Başlık, zımnen ‘Son kez bakıyorum manzaraya, siz kalın, ben uzağa gidiyorum’ iması içeriyor. Ama yanıltmasın sizi, omuzlarının üstünden başını çevirip geride kalanlara bakmaktan kendini alamıyor yazar. Yine, yeniden, bir daha. Ve boş ümitler de vermeden okura.
Üst başlığı, ‘Kürt Sorununa Yeni Bakış’. Resmin bütününü görüp göstermek, eski resme yeni bir bakış mı sağlıyor? Açıp okumaya başlıyorum. Bazen yakınına sokuluyor meselenin, çok yakınına; yazar dibine girdikçe içim kararıyor. Bazen uzaklaşıyor tablodan, yakınlaştığında bıraktığı karamsarlık duygusu dağılır gibi oluyor ama gitmiyor sonra. ‘Umutla umutsuzluk arasında sallanmak’ diyor buna yazar. ‘Yeni bakış’ dediği de, büyük resimde hiçbir şeyin değişmediğini göstermek için yeterince geri çekilmek aslında. Sonra yeniden yaklaşıyor; bütünü, tüneli de ucundaki ışığı da kaybecek kadar yakına giriyor.

(Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz)

Akif Beki / Radikal