İtiraf etmek gerekirse, Özgür Gündem olayı, Hasan Cemal gibi benim de içimi kararttı.

Gazetelerin kapatıldığı ülkeler ligine geri mi dönüyoruz, 3. sınıf demokrasiler kümesine yine mi düşüyoruz endişesine kapıldım.

Bu aşamada, yeni Türkiye realitesine uyumlanmaktan konuşuyor olmalıydık. Değişim ve dönüşüme intibak güçlüğü çekenlerin sorunlarına kafa yoruyor olmalıydık.

Heyhat ki ne heyhat!

Şaibesiz, muvazaasız bir demokraside yaşama hayalimin gerçekleşmekte oluşundan umudu kesip kesmemek arasında gidip gelmedim değil.

Kapatma haberi, beni de Hasan Cemal karamsarlığına sevk etti. Benim de hevesim kırıldı.

Eski Türkiye; DGM’leriyle, yasakçı kafalarıyla, vesayetçi memurlarıyla mezarından kalkarak silkinip hortlamış duygusuna yenik düşmekten alıkoyamadım kendimi.

Özgürlükçü medya kuvvetlerinin içtima yoklamasında yok sayılmamak hesabıyla ses veriyor görünmek de istemedim fakat.

Yine de, ilk gün tepki vermeme sebebim, esasen daha başka.

Üstüme çöken o Hasan Cemal karamsarlığını dağıtacak şeyler de oldu çünkü.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Akif Emre - Radikal