Üst üste, dip dibe. İtiş kakış. Onun evi bunun mezarının, bunun cami onun tapınağının, kiliseler mabetlerin üzerinde. Arada falafel, tatlı, hediyelik eşya satan dükkânlar. Dinle iç içe hayat mücadelesi.

Hepsi kavgalı: Hem birbirleriyle, hem de kendi içlerinde. Sokakta kutuplar var, kuşku var, nefret var. Yıllardır süren zulüm var, gözyaşı var. Düşman yanından geçerken sessizce içinden lanet okumalar var.

Ama bir güzellik de var bu kavgada. En azından dünyanın en güzel şehrinde, büyülü mekânlarda ve insanlığın en kutsal davası için kavga ediyorlar. Güç için, iktidar için, mal mülk için değil. Dünya varlıkları, silahları, makamları için değil...

Bizlerin çoktan unutup gittiği, materyal dünyalarımızın sahte replikleri arasında kaybettiğimiz bir şeyler için kavga ediyorlar.

Biraz onur ve inanç, biraz da ‘öbür taraf’ kaygısı var bu mücadelede.

Artık Türkiye’den söz etmediğimi çoktan anladınız sanırım.

Çünkü herkes biliyor ki bizim kavgalarımızda kutsal bir değer yok; inanç yok, artık kural da yok.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz