Nasıl bir dünya düzeni...
Bu nasıl iş diyenler olacak arada. Aramızda. Sorunları çözümlemeye yönelik uzman konuşmacılarımız
arasındayken iş kolik tipleri halkın arasına karıştırmak isteyenleri görüyorum. Son zamanlar herkes mutlu ve mesut gibi mi? 

Yapmacık olmadan kurulan cümleler, içimizi acıtmadan keşif yapanlar, sorgusuz sualsiz yaratılışını kabul edenler.
İşi gücü olupta, dedikodu üretmeye fırsat bulamayanlardan olmak için neler vermez bazı karakterler.
Karakter yapısı ile ilgilenir olduk ya son zamanlarda, kimseye yaranmak değil amaç.

Geçenlerde bir taksici ağabeyin söylemini çok beğendim.
"Ben oğlumu ve kızımı okusunlar diye üniversiteye gönderiyorum ve sonrasında bekliyorum mezuniyetinden sonra ne tür hizmetler yapacak diye.
Şayet layıkıyla okumazlarsa hakkımı helal etmiyorum". doğru mu? Kimine göre doğru kimineyse yanlış.

Lakin şunu düşünmüyor gençlerimiz, özellikle de şu son haftalarda. Evine bir yumurta götürebilecek düzeyde kaç kişi var?
Sofrasında yumurta kıramayanları bir görse. Görseler belki vazgeçerler. Herşeyin yapışkanı gibi yumurta bir nevi uhu görevi görmüyor mu?
En iyi yöntemler, etkiye tepkiyse bıçak sırtı olmaması gerekir gibi.

Kaderimize bizi terketmesinler diye yalvaran bir grup insan yaşarken, diğerleri ellerindekinin kıymetini neden bilmez acaba?
Sorularla başa çıkabilecek cesaret gerekiyor galiba. Kaçımızda ki o cesaret içeren cümleler?

Kendine inanmayan bir insan, bir başkasına nasıl inansın? Söyler misiniz?
O kadar kolay şeyleri seçer olduk ki. Zorla uğraşan kimselere, herşeye yazıklar olsun demek geliyor şimdilerde içimden.

"Televizyonlara popüler olsun diye, çok çok izlensin diye senaryolar yazdık. Biz paramıza baktık. Aldık ve yenilerini yazdık suç bizim, bizler aile yapısına
zarar verdik" diye itiraf edenleri duydukça mutlu oluyorum olmasına da. Bu itiraftan öte değil. Ya gençlerimiz. Sizin dönemlerinizde yazdıklarınızı çocukken izleyenler
şimdilerin gençleri değil mi? Ya veballer! İtiraf eden edene.

Şimdi ise aile sırları dökülüyor ortaya. Buyrun bu ülke de itiraf eden, eğitmeyen, öğretmeyen,
boşa çene yorulan yüzlerce program izlemedik mi? Yetmez mi?
Merak edilen aile sırları ortaya dökülüyor. Malzeme ailelerimiz. Yakında hepimiz duyarız.

Son dönemler gözlemlere ilave edeceğimiz çok şey çıktı. Malzemesi çok, stoğu güncellenen bir şehirdeyiz ya. Çok rica artık aynı simalar olmasın ekranlarda.
Yüzleri, sesleri ile kendini dinlettiren ve izlettirenler olsa şık olmaz mı? Kaliteye sarılmaya ne kadar kaldı? Tükete tükete kuşaklar eridi. Bir kuşak kolay mı geliyor?
Ya da gelsin gitsin, kimse de birşey demesin mi?

Nutuklarda donanımlı insanlar söylenir, en beceriklileri torpilleri geride bırakır. Biraz dişi tırnağa takar ama yoluna devam eder.
Düşenin ülkemizde kolay kolay kalkamadığı bir zaman dilimindeyiz. Oysa 21.yüzyıl değil mi içinde bulunduğumuz yüzyıl. Bu durum utandırıyor olmalı bizi?
Her neyse sözün özü şu; hareket alanımızı kısıtlamayın diyenlere biraz sözlü özgürlük versek diyorum. Çabalayanların, azim örneklerinin de elinden tutulsa.
Gündemin içine çekmek yerine, bıçak sırtı kalmalar pek hoş değil de.

İsyankar bir tavırla hazırlamıyorum yazacaklarımı, yalnız vahim bir gelecek bekliyorum umutsuzum görmüyor musun diyenlerle resmen yorulmadan savaşıyorum.
Biraz yardımcı olsalar. Herkes kendi derdinden bir başkasınınkini hiçe saymasa. Saygı sevgiden öne geçse. Saygı duyduğunu daha çok sevmez misin?
Ne istediğini bilen patronlar, memnun olmayı da becerebilseler? Somurtmadan sabahın erken saatinde işe gitmek ve ailesine bir şekilde bakmakla yükümlü  ama pozitif düşünce sistemi ile sadece kendini motive etmesini bilen insanlarımız çoğalsa. Fena mı?

Anlatıyorum, dilimde tüy bitsede. Okullarda çocuğun parmak kaldırması, derse özgüveni ile katılıp soru sormasından rahatsız olmayacak bir eğitmen, ne zaman ki alt üst komşusu ile dedikodu yapmadan, kavga etmeden bir ilişki kuran komşular sinsilesi. Ne zaman ki sokakta, yolda birbirinin gözünün içine bakarak iyi günler kelimesini çok görmeyen insanlarımız olur. Eh işte medeniyet deriz. Şimdi nerdeki, hangi zamandaki medeniyet?

Isparta'ya uzandım geçtiğimiz günlerde. Muhteşem bir kalabalık ama duydum ki, oradan çıkıp söz sahibi olmuş kişiler bazen üvey evlad muamelesi yapıyormuş. Hatta Isparta'nın adını bile ağzına almıyormuş. Benim bir köyüm olacak ve nerden geldiğimi unutacağım. Acaba nasıl bir vicdan?

Demek ki vicdan da bırakmıyor bu koca şehirde, iş güç kavgası. Hım demek bıçak sırtı kelimesi bu kadar acımasız kullanılabiliyormuş. Ayıp. Köyüne de, evine de, özüne de sahip çık!

Tablo bu. Ya deveyi güt ya da git. Valla açık söylemek gerekirse, bir yere gideceğimiz de yok. Bu topraklarda doğduk, büyüdük. Çilesini de çekmekten, mücadeleyi zaferle sonuçlandırmak, mutluluk tablolarını görene dek buralarda mefta olmak var. Yok öyle kaybetmiş gibi davranmak. O bile bizde yasak.

Güzel kelime "hizmet". Bu şuur, bilinç yeniden dirilmeyi bekliyor galiba. Uzaktan uzağa böyle. Ya yakın olunsa. O zaman bir göz görmeyecek, bir kulak duymayacak.

İşte başta sormuştum nasıl bir dünya düzeni diye. Cevabı herkesin birbirine benzemek istediği ve özendiği bir dünya düzeni. Bizi biz olmaktan çıkarmış. İşkencesine de ad bulunmamış. Neden birbirinden bağımsız, herkezin kendi olduğu, özünü unutmadığı bir dünya düzeni özlenir? Bu açıkça söylenemez.
Bu gözü kapalı kurulmuş bir hayal mi? Birileri açıklasın da. Adının sadece hayal olmasına bile razı kalacağım.

Aynur Ayaz - Haber 7
ayazaynur1@gmail.com