Yüreğinde zerre sevgi olmayan, kanı ateşe vurup duran ve sevgiden mahrum olan zavallı sakinler.

Eller açılıp şu mübarek günlerde ve gözlerden akan durmayan hissi selametle bu ne kin ve nedir bu hiddet, neye azdılar yine?

Yaratılmış ve gözler anında kör olmuş besbelli, lakin yalvarın yaratanınıza da artık barış için sizler yalvarın.

Umutla bekleniyor derken, umuttan vazgeçilmez biliyoruz. Tüm Türkiye’mizin başı sağ olsun. 

Her gün birer birer ve ardından dua bekleyen binlerce şehitler. Şehitlerimiz ve her şeyde akla gelen hadiselerimiz. Artık hortlamasın bir daha ve acilen bitsin demekle olsa keşke.

Keşkelerimiz kalmasa hiç yarınlara. Acilen gereken, gerekenler!!!

Torunlarımız ve onların torunları yaşadıkça bu tarihin kara sayfalarını hatırlamasa.

İçimiz cayır cayır alevleniyor, kimse istese de oturduğu yerden şu mübarek günlerde ancak beddua ile yetiniyor.

Mübarek ay tanımayanlardan kork dünya, bunlar ahiretine hesap soruyorlar.

Allah’ım tez zamanda, en minik yavrumuzun da el açıp ettiği duayı kabul et ve bunları başımızdan biran evvel def et.

Nice atalarımız, dedelerimiz bu topraklarda kan döktü, niceleri torunlarına miras bıraktı.

Hatırlıyoruz unutmadık o yılları, çalışmalı ve acımamalıyız dahası. Gerilmeden de şöyle oh diyemiyoruz bir gün. Hep bir şey hep bir şeyler...

Koltuğa bir kere de rahat oturamıyoruz. Son günlerde gelen iç bayıltıcı haberler de bir yerde. "Sesimi duyan var mı?" bu sesler çok şey anlatıyor, 12 yıl da nasıl geride kaldı diyoruz. Dünya yaşlanmasa da biz yaşlanıyoruz ya...İşte 1999'daki doğan bir bebek bugünün artık erişkin bir genç adayı. Herşeyin farkında ve milenyum sonrası acaba geçmiş yıllar daha mı aranmakta?

Gelecek yıllar ürkütmese de, hepimizde bir garip tebessüm etme. Nasıl bir psikolojiye bürünmeliyiz? Galiba yola devam etmeli. Etmeli de hadi topla kendini ve cesur ol yine, her zamanki Türk evladı gibi...

"Tesadüf", inançsızların kadere taktığı isimdir derler. Saygımız sonsuz. Ama bu mübarek aylarda nasıl inanç sahibi olur ve eli silaha kurşuna gider. Tüm dinler saygı gösteriyorlar da bundan da mı acizler o eli silaha gidip, beyinleri hiçlikle yıkanmışlar.

Bunu yapan insan mı diye insanoğlu şüphe duyar...

Eğer yürüdüğümüz yolda, güçlük ve engel yoksa bilelim ki o yol bizleri bir yere ulaştırmaz. Demek ki Türkiye’m, ülkem hedefe doğru, doğru ve istikrarlı adımlarla ilerliyor, adından daha sıklıkla söz ettiriyor. Ne mutlu, şükürler olsun... Yıldıramayacak hiçbir kuvvet!

Bir yandan Afrika, bir yandan elini açarak bir damla su içmeye çalışan kardeşlerimiz, dostlarımız, bir yanda elleri vicdanına gitmeyen bazı dünya ülkeleri, içimizde bir harekat bir tarafta oruç için sabırla imtihan, diğer tarafta unutulmayacak büyük deprem. Ötesinde de spora karşı güvensizlik hatta spordan uzaklaşmalar.

Ne diyelim imtihanları görmek için sabah yüzler yıkansın bari iyice. Dualar toplu olarak edilsin hikmetlice. Çıkıp da ekranlarda dini bilenler konuşsun. İki din alimi girmesin toplumun önünde birbirine.

"Varlık öğretir, yokluk unutturur, varlık gülüştürür, yokluk dövüştürür"... Önemli mesele.

Eskilerimizin dedikleri kulakları çınlatır, miskin oturanlar kahvelerde uyanır. Artık devleşen hadiseler var ise dünyada bin yıl yaşarsan bu dünyanın işi bitmez, milyarların olsa kefene cep dikilmez demek lazım gelir. Ne kadar uyandık, ne kadar sağduyu?

Aynur Ayaz - Haber 7
ayazaynur1@gmail.com