Muhasebe değil, muhakeme!..

Dil sözlerin üzerinde oluşturduğu etki ile göz doldurur. Birisi birisinin üzerindeki etkiyi ya azaltır ya da artırır. Çevreden etkilenme olayında gerçek doğallıktan atma operasyonlarına girene kadar kendimizi karşısındaki anlamak için kullanmıyoruz. Bizim oraların havasında soluduğunuz nefesin dikkat çeker olması önemli.

Muhasebe yapıyoruz çıkar ilişkilerimiz doğrultusunda lakin cebimize girenle ilgilenme bazen insanlığımızdan şüphe eder hale getiriyor bizi.

Asıl işimiz muhakeme olmalı ya hoş!

Geçenlerde önemli bir isimmiş gibi İstanbul'un nadide sokak ve caddelerinde dolaşan ünlü bir isim ve nahoş yaptığı tutum. Birazdan okuyacaksınız. Duyunca hiç şaşırmadım. Sadece alışveriş için girilen mağazalarda tezgâhtan tutunda, sizinle a'dan z'ye ilgilenen kişilere yapılan davranış biçimlerini irdelemek gerekir. 

O alışveriş merkezleri ya da alışveriş edilen yerdeki kişiler aynı zamanda bizlere de hizmet eden kişiler. Hepsi güler yüzlü değil ama olması da beklenmiyor zaten.

Çalışırken bile kafamızdan sıyıramadığımız bir dolu konu varken ne yapsınlar. Ne yapalım...

İnsanların ünlü, ünsüz diye ayrıldığı günümüzde insana ancak ve ancak insan gibi yaşamak yakışır. Yakışan en erdemli hareketler doğrultusunda aman ne ayakta durmanın, ne kapris yapmanın ne de manalı manalı laflar kullanmanın bir önemi var. Bir mağazaya giriyor ünlünün biri ve alışveriş yapmakla yapmamak arası kararsız ve o esnada orada çalışan birini kendisine yardımcı olmak için çağırıyor yanına, çağırıyor çağırmasına da o nasıl yaklaşım. O nasıl tavır, o nasıl bir şekil şemal.

Görüp de anlatanlar, bizzat yaşayanlardan duyunca fena oluyor insan. Çalışan personel başka biriyle ilgilenirken hemen kendisi ile ilgileneceğini söylüyor ünlüye lakin bizim ünlü kabul ediyor mu? Elbette yüksek egonun vermiş olduğu kibirle de olabilir bu, kişiye yansıyan etkisi bazı çirkinlikleri sergiletebiliyor insanoğluna. Üstümüze yok burnu havada gezerken.

Azarlayarak o çalışanı, bir de o mağazanın genel merkezine şikayet üstüne şikayet, aman Allah’ım. Pirenin deve olma ihtimali bile değil bu durum.  Ve merkezin aldığı adı tedbiri sizce tahmin edin, ne olabilir?

O çalışanın neredeyse sonu ve ekmeğinden olması. Bir anda işsiz kalması ve üslerinden işittiği onca laf. Bunu hak edecek ne yapmış?

Yani üstünlük kurmak ve her şeyin kendi ekseni etrafında olduğunu düşünme psikolojisi. Alışmamamız gereken en önemli nokta. Bu ne ya?

Saygıyı gömer olmuş bir bilen, herkes herkese söver olmuş. Adalet duygusunu unutmaksa başlı başına aslında olay olmuş. İşte bir televizyon kanalında yayınlanan bir programda havada uçuşan küfürlerin bile normalleştiğini düşünen bir ailenin, “içinde henüz on dört yaşında kızımız var ama erkek arkadaşı evimize rahatlıkla gelebilir” diyen yaklaşımlardan tutun da hayatın bu kadar basitleştiği anları gözden geçirmek gerekiyor galiba. Bunlar varken çıkıp birinin sadece bu dünyada kendini herkesten üst, üstün görmesi doğal olabiliyor. "Bu dağları ben yarattım" misali.

Yurt dışından kopya edilmiş ya da bu bizim gelenek ve göreneğimiz diye tepside sunulan tatlı gibi alıştıra alıştıra gösterime giren dizilerin kaç tanesi bizim Türk aile yapısını yansıtıyor? Kaçı oturulup saatlerimizin verileceği şekilde tembelleştirebilir ki bizi? O kadar bol zamanımız varsa ev ekonomisine katkı sağlamak için kaç kişi ek işte çalışıyor?

Bütçesi her şeyden kabarık olan ve yine bir emekle ortaya çıkarılan dizileri suçlamak değil bizimkisi. Bazen yapıcı tenkit desek daha doğru. Lakin bilmiyoruz diye değil ama iyiden iyiye kafa bulandıran, göze isteyerek ya da istemeyerek sokulan tecavüz sahnelerinin gerçekten bu topluma ne verebileceğini de iyi hesaplamak gerekir? Toplumumuz tüm bunları hak edecek ne, neler yaptı ki?

Diyorum ya, muhasebe ile karın doyar. İş para işidir. Olay biraz muhakeme yapmakla ilgili galiba. Ne kadar muhakeme o kadar yaşanabilir hayat...

Aynur Ayaz / Haber 7
ayazaynur1@gmail.com