Meraklısına...(gerilim hattı)
Duyduklarımız ve gördüklerimiz yoruyor belliki. Birbirini üzenlerin sayısı hatırlanamayacak kadar çok. Telaş ediyoruz, sonra dönüp kendimize çok kızdığımız şeyler yapıyoruz lakin hayat. Adı hayat olduğu için zor.
Meraklısına diyoruz çünkü hiçbir zaman egomuzu ayaklar altına alabilmeyi başaramıyoruz. Bu kadar korkak olmaya gerek yok. "Güç ve para birilerini zirveye çıkarınca geride durup bakanlara yazık olmuyor mu?" sorusu ile karşı karşıya da kalabilirsiniz ama bu hayat bireysellikten de ibaret değil. Bu hayat sözüm ona tek başına dünyaya getirse de bizleri yanımıza refekat eden bir anne ve bir babamız oluyor. Kardeşler gibi görülen ama samimiyetle kimsenin birbirini sevmek zorunda olmadan bile sadece aynı alan için ekmek parasını kazanmaya gayret gösterdiği yerde, ne olursa olsun en önemli şey bireylerin birbirilerine saygı göstermeleridir.
Bugün hangi mesleği icra ederseniz edin, hangi iş alanlarında bulunursanız bulunun başkasına akıl vermek en kolayı. Hatta akıl almak için gidip cebinizden para ödüyorsunuz ve elinize tutuşturulan listeyi bile uygulayamayabiliyorsunuz. Oysa kendi içselleştirdiğimiz hayatımızda neden uygulamıyoruz. Bunu da sormak lazım!
Birbirimizi germeye ve konuşmalar arasında gerilim iletişimi kullanmaya hiç gerek yok hele ki şu zamanlarda. Yıllarca Timurhan'a Türk demeyi beceremeyen ve onu sözlü tarih konuşmalarında kötü anan ve beddua eden gibi binlerce örnek var. Bu örneklerde edilen her beddua ve ağızdan çıkan her kötü sözün bizleri ve yüreğimizi ne kadar olumsuz etkileyeceğini sadece saniyelerce düşünmek bile yeterli.
Belki de bugün başımıza kendi yaşamımız dahil gelen her tür sıkıntılar varsa bilinmelidir ki bunlar aslında kendi önyargılarımızın bizim başımıza çıkardığı faturalardır. İnsan kendi yaşam faturasını kendine kesemiyorsa inansın ki en kolayı bir başkasına kesmek.
Yeni birgün, yep yeni bir başlangıç ve sonrası. "Adım adım ilerlemeliyiz derdi", ilkokul öğretmenlerimiz ve hepimizin hayatında ne kadar önemlilerdi. Hala eminim öyledir. Yetişen nesillerin üzerinde ilkokul öğretmenlerinin emeği.
Aslında karşılaştığımız yüksek gerilimlere heran hazırlıklı olmanın tek bir sebebi var. "Hoşgörü ve sabır"... Bu iki kelimeyi hayatına yerleştiren toplumların ne kadar ilerde oldukları gerçeği var. Aslında bizim içindeki küçücük mutlulukları yeniden alevlendirmesi gerekir. Kendi mutsuzluğumuz ile başkalarının hayatlarından çaldığımız anları faizi ile geriye de ödeyemiyoruz oysa. Çok meraklıyız, evet atamızda meraklıydı. Osmanlı'da meraklı ve bir o kadar araştırmacıydı. Bize bilmemenin ayıp olduğunu öğrettiler oysa, bilmemek ayıp değil öğrenmemek ayıp. Yer değiştirme yapıldığı zaman olay ortadan kalkacak gibi.
Ve son olarak yakın bir büyüğümüzden akılda kalan güzel bir dipnotumuz vardı. Serçe bile yavrusunu iterken onun risk almasını isterken serçe altında sadece gölgesini tutabiliyor. Biz bugün kendi gölgemizden bile çekinir hale getirildik. Cesaretin bedeli bugünlerde savaş gemileri soran çocuklarımıza bunları anlatmak olmamalıydı. Ya da uçan füze sesleri, top, tüfek ve tanklar olmamalıydı. Bu yüzyıl bir öncekinden daha ağır bedeller ödetmesin. Ve çarçabuk tarihi ibretleri alıp, bu yüzyıl insanlarının gül devrini bekleyelim. İnşallah o günleri görmek dileğiyle.
