İkisi de samimi, çok içtendi... Başbakan Eğirdir’de komando timi karşısında... Komandolardan birinin önünde, onun ellerine bakıyor... Askerin elleri yara bere içerisinde... Başbakan “eğitime” bağlıyor, komandoya ellerini işaret ederek ve samimi bir tebessümle soruyor;
-Çalılardan mı oldu?.
Komando da aynı samimi tebessümle cevap veriyor..
-Taş, çalı, diken farketmez abi!..
Bu saniyelik iletişim muhteşemdir...
Askerin karşısında, her türlü üst tek tanımla selamlanır “komutanım” burada komando anlık algılama ile Başbakan’a hitap ediyor;
“Farketmez abi!..”
Yani Tayyip Erdoğan’ın halk tipi imajı... Başbakan bu “abi” tepkisinden çok memnun oluyor...
Türkiye’nin gerçekleri oradaydı, bütün kirden sıyrılmış bir kutsal mabette toplanmış, yüce değerler için kader birliği etmiş bu insanlardan yansıyan ışıklardaydı... Eğirdir, ülkenin aydınlık yüzüydü...
Bakın nasıldı...
Genelkurmay Başkanı Orgeneral Başbuğ, rastgele bir komandoya soruyor;
-Taburdaki bütün öteki askerleri tanır mısın?..
-Tanırım Komutanım...
Komutan, başka bir askeri işaret ediyor;
-Bu kim?..
-Şanlıurfalı Muzaffer Ö. Benim can dostum, memlekette 11 kardeşi var... sigara içmez...
Mesaja bakar mısınız...
Şanlıurfalı Muzaffer, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin Kürt asıllı kahraman komandosu... Arkadaşlarının can dostu... Orgeneral Başbuğ’un, Başbakan Tayyip Erdoğan’ın, hepimizin çok değerli gururu biricik evladımız...
Şimdi gelelim meselenin özüne... Bu “görüntüler” neden önemlidir...
Vatanın geleceğine, dirliğine, düzenine göz diken saldırganlara karşı durabilmenin olmazsa olmaz şartı bellidir... Mücadeleyi sahada yürüten güvenlik birimleri ile tepedeki siyasi yönetim arasında yüzde yüz beraberlik şarttır...
Bir tarafta saldırganlar, beri tarafta saldırıyı yok etme durumunda olup, büyük bir karşıtlık içerisinde devlet makamları!.. Böyle bir cephe elbette düşmanın işini kolaylaştırmaktaydı...
Oysa, gözünü kırpmadan göğsünü düşmanın namlusuna uzatmaya hazır askerin “abi” diye tanımlayabildiği bir Başbakan ile yapacağı görevin ne kadar kolaylaşabileceği ortadadır...
Ve asıl öteki sahne...
Türk kökenli komandonun, Kürt kökenli komandoya, sevgi dolu gözlerle “Benim can dostum Şanlıurfalı Muzaffer” diye içten tezahürü...
Bu bizim hepimizin, hiç tartışmasız yansımasıdır...
Yani, düşman PKK dır, PKK asla “Kürt” değildir işte bu kadar... Dahası Kürt benimdir PKK ve hatta emperyal oyunun uzantısı Irak reislerinin dahi değildir... Allahın yazgısı, işin doğasıdır “et tırnak” meselesi...
Bakınız, şu malum “pompalı” meselesinin çıktığı Dolapdere mahallesinden bir sahne... Semtin yoksul sokaklarında, üstü başı dökülen çocuklar toplanmışlar, oradaki habercilere “gördüklerini-duyduklarını” anlatıyorlar!.. Çocuklardan biri; “Kürtler arabalara saldırmış” diyor, yanındaki arkadaşı dikiliyor;
-Kürt kim laan!?
-Sizsiniz işte oğlum!..
Öteki, arkadaş sevecenliği ve dostça bunun kafasına şaplağı indiriyor, “saldırgan Kürt” diye arkadaşınca tanımlanmaya tepki gösteriyor... Bu, ayrılmaz birlikteliğin çok haklı doğalıdır işte...
Ve tabii bütün sonuç, bu çerçevede değerlendirilmelidir... Başbakan’ın “Tek vatan, tek millet, tek bayrak” sözlerine ayaklanan, isyan çağrısı yapan elbetteki “beğenmiyorsa kendisine başka yer arasın” bu ülkenin kardeşliği üzerinde tepinmeyi sürdürmesin...
Bir gerçeği dillendirdi diye Başbakan’ı “Kürt düşmanı” ilan etmenin altındaki hesaplar iyice kavranmalıdır...
Bu hesaplar o kadar ince ki; Başbakan’ın sırtında mevzilenen Brütüs sayısından işin vehameti okunabiliyor!..
Başbakan Erdoğan, eşkıya çetesi tarafından açıktan, bu çetenin eş güdümlü satılmışları, kravatlı timleri tarafından kalemle tehdit edilip, balansa alınmak isteniyor...
Ama herhalde Erdoğan Türkiye’nin gerçek sesinin Eğirdir’de o kahraman tarafından kendisine söylenen de olduğunu biliyordur;
“Taş, çalı, diken fark etmez abi..”

Behiç Kılıç - Tercüman

behic.kilic@tercuman.com.tr