Öyle severdim ki seni küçükken... Yok, ben küçükken değil, sanki sen küçükkendi bu...

Elbette o zaman da mukaddes bir huşu ile çıkagelirdin; ama kasvetten uzaktı ulviyetin...

Kör karanlıkta gümbürdeyen davul sesinin, bereketli sahur sofrasında pide bölüşmenin, Yaradan’a kalben minnet etmenin masum bir hazzı vardı.

Mütevazı iftarlarımızda semaya açılıp rahmet dileyenlerin avuçlarındaydın sen... fukaralar için kurulan sofraların hayır dualarında, komşusu açken tok yatamayanların pirüpak vicdanlarındaydın.

Rahmet yakarmayla, servet paylaşmayla çoğalırdı o zamanlar...

İbadet, Allah’la kul arasındaydı.
Din, hırgürün değil, huzurun adıydı.

Sen, gözümüzde hep mümindin, ama softa değildin. Kimsenin orucuna, namazına, inancına ilişmezdin

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz