Devrimlerin ve darbelerin genel kuralıdır: Başarırsan şanlı olursun, başaramazsan zanlı...
Yargılayamayanı, yargılarlar.
Siyasi tarihte, örneği çoktur.
* * *
İkinci ilke şu:
Hiçbir demokraside, hükümetin faaliyetlerini karalamak üzere karşı kaldırımdaki bir devlet binasında kara propaganda hazırlanması gibi bir garabete göz yumulamaz.
Bunu emreden Genelkurmay Başkanı ise yargılanır.
“Genelkurmay Başkanı’nı bile içeri aldılar” paniği, ayrı bir psikolojinin eseridir; işin özünü değiştirmez.
Ortada suç varsa, rütbeye, mevkie bakılmaz.
Hukuka, “Girilmez” levhası, dokunulmazlık zırhı işlemez.
Normalleşme bunu gerektirir.
“80 darbesini yapanlar yargılansın” denirken “...ama öbür darbe hazırlıkları ya da psikolojik harp çalışmaları yargılanmasın” demek inandırıcı olmaz.
* * *
Üçüncü ilke:
Sen siyasete bodoslama dalıp orada ana aktör haline gelirsen, yargıya emirler verip savcıları karşında hazırola dikersen, sevmediğin politikacılar hakkında karalama kampanyaları açıp beğenmediğin gazetecileri “Bunlar askerin siyasete müdahalesine karşıdır” diye listelersen, “Kimse bana dokunamaz” havası içinde sana yönelik iddiaları “Bu, kâğıt parçası, öbürü boru parçası” diye geçiştirirsen, gün olur o “kâğıt parçası” başına iş açtığında “Yargıya baskı yapıyorlar, savcılar emir alıyor. Bizi karalıyorlar. Yandaş basın belaltı vuruyor” diye yakınmaya hakkın kalmaz.
* * *

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Can Dündar / Milliyet