Türkiye’de son on yılda siyasi alanda hiç kimsenin tahmin edemeyeceği dönüşümler hatta alt-üst oluşlar oldu. Hala süregelen Ergenekon ve Balyoz davaları bu değişimin en somut anlatımı. Ancak siyasi alanda atılan değişim adımlarını, ekonomik olan takip edemezse geriye dönüş kaçınılmaz olur. Bu anlamda ekonomideki dönüşümün geri dönüşü pek olmaz.

Ama siyasi tarih, yarı yoldan çark eden reformların, devrimlerin çöplüğüdür.

Tam buradan bakınca, bir iktisatçı olarak, ekonomideki dönüşüm beni daha fazla heyecanlandırıyor. Çünkü burada yola çıkıldığı zaman, belki yan yola sapıp yavaşlayabilirsiniz ama kesinlikle geri dönmezsiniz. (Zaten bu ‘yan yol’ garipliği bir tek bizde var; dünyada trafik literatüründe yan yol diye bir kavram var mı çok merak ediyorum.)

Şu sıralar ekonomide olup bitenler Türkiye’deki dönüşümün artık geri dönülmez bir yola girdiğini bize gösteriyor. Bunu anlatmak için iki önemli gelişmeyi ele almak istiyorum. Birincisi, dün de üzerinde durduğum, büyüme meselesi. Türkiye, çok ciddi bir büyüme temposu yakalamış durumda ama burada asıl üzerinde durulması gereken nokta, bu büyümenin sanayiye dayanan ihracat önceliğinde belirginleşmeye başlaması. Bu, her şeyden önce, küresel pazarlarda teknoloji ve markaya dayalı rekabet yapabilecek bir sanayici sınıfı ortaya çıkardığı oranda önemli. Bu dinamiğinin birçok alanın lokomotifi olacağını söyleyebiliriz.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Cemil Ertem / Star