“Hulûsî ismini yâd etmeğe ihvân u yârânın

Fenâ dârında et sen kudretince bir eser peydâ.”

Es-Seyyid Osman Hulûsi Efendi

Yukarıdaki beyitten de anlaşılacağı üzere, Osman Hulûsi Efendi’nin asırlık irfan geleneğinden beslenen gönül dünyasında, fâni dünyada kalıcı eserler bırakmanın ayrı bir yeri vardır. Bu anlayış, onun hayatında yalnızca bir nasihat olarak kalmamış; Somuncu Baba’nın manevî mirasının ihyasında, tarihî yapıların korunmasında ve Darende’ye kazandırılan hayırlı hizmetlerde karşılığını bulmuştur.

Somuncu Baba’dan Osman Hulûsi Efendi’ye uzanan asırlık irfan mirası… Darende’nin taşına, toprağına ve insanına nakşedilen bir ömrün ilim, irfan, vefa ve hizmetle yazılmış yoğrulmuş bir ömrün silinmez izleri…

Darende’ye Adanmış Bir Ömrün Mirasını Taçlandıran  Vefa  Eseri

Cemil ŞAHİN

Araştırmacı Yazar- Fotoğraf Sanatçısı

Geçtiğimiz Cumartesi günü, Prof. Dr. Süleyman Doğan ve Prof. Dr. Cihan Okuyucu tarafından hazırlanan, Nasihat Yayınları’ndan çıkan Es-Seyyid Osman Hulûsi Efendi: Darende’ye Adanmış Bir Ömür adlı eserin tanıtım programına katıldım. Osman Hulûsi Efendi’nin ilim, irfan ve hizmetle geçen ömrünün böylesine kıymetli bir eser vesilesiyle anıldığı bu program, benim için anlamlı ve güzel bir buluşmaydı.

Bu eser, köklü bir hizmet ve irfan anlayışını gelecek nesillere aktarması bakımından da ayrı bir değer taşıyor.

Bir fotoğraf sanatçısı olarak tarihî ve kültürel mirasını objektifimle belgelediğim, bir araştırmacı ve yazar olarak manevî dünyasına gönül verdiğim Darende’nin böylesine kıymetli bir ilmî çalışmaya konu olması, programda duyduğum heyecanı daha da anlamlı kıldı.

Katıldığım bu tanıtım programı, kitabın adının ardındaki anlamı ve bir ömrün adanmışlığını daha derinden düşünmeme vesile oldu.

“Aslında yeni yayımlanan kitap çalışmasının adı her ne kadar ‘Darende’ye Adanmış Bir Ömür’ olsa da; ilim, irfan, hikmet ve güzel ahlak ekseninde topyekûn İslâm’a adanmış bir ömrü iki kapak arasında buluşturuyor. Anlaşılıyor ki Darende’ye adanan bu müstesna hayat, hakikatte doğrudan Allah’a adanmış bir ömür imiş…”

 

 

BİR ÖMRÜN HİKÂYESİNE ŞAHİTLİK ETMEK

Somuncu Baba Hazretleri’nden Osman Hulûsi Efendi’ye uzanan asırlık irfan geleneğinin böylesine kıymetli bir çalışmayla ele alınması, hem bir araştırmacı-yazar hem de bu manevî coğrafyayı bizzat tanımış bir fotoğraf sanatçısı olarak beni ziyadesiyle duygulandırdı.

Kıymetli akademisyenlerin ilmî birikimleriyle katkı sundukları bu eser, bir gönül insanının hayatından hareketle Darende’nin tarihî, kültürel ve tasavvufî hafızasına ışık tutması bakımından son derece anlamlıdır.

Bir şahsiyetin hayatını anlatmak, yalnızca yaşadığı dönemin hadiselerini sıralamak değildir. Onun yetiştiği manevî çevreyi, beslendiği irfan geleneğini, insanlığa bıraktığı değerleri ve sonraki nesiller üzerindeki tesirlerini de doğru okuyabilmektir.

Bu bakımdan “Darende’ye Adanmış Bir Ömür”, Somuncu Baba Hazretleri’nden Osman Hulûsi Efendi’ye uzanan gönül ve hizmet geleneğinin anlaşılması açısından dikkate değer bir çalışma niteliği taşımaktadır. Böylesine köklü bir manevî mirasın akademik bir titizlikle kayıt altına alınmasını yalnızca bugüne değil, gelecek nesillere karşı da yerine getirilen önemli bir kültür ve vefa sorumluluğu olarak görüyorum.

Programı takip ederken zihnimde yalnızca anlatılanlar değil, yıllar önce Darende’de yaşadığım ve hâlâ unutamadığım hatıralar da yeniden canlandı.

 

 

SOMUNCU BABA’NIN MANEVÎ İKLİMİNDE DARENDE

Darende denildiğinde akla ilk gelen ve bu kadim beldeyle adeta bütünleşen müstesna isim, şüphesiz Şeyh Hamîd-i Velî / Somuncu Baba’dır. Tarih sahnesinde adlandırılışı dahi zengin bir kültürel birikimin izlerini taşıyan bu topraklar, Bizans kaynaklarındaki Taranda ve Taranton adlarından İslam tarihçilerinin eserlerindeki Turanda ve Derende kayıtlarına kadar uzun bir evrim sürecinden geçerek 19. yüzyılda bugünkü adını almıştır. Genel kabule göre “otuz yapraklı gül” anlamına gelen tiryandafil kelimesinden süzülüp gelen bu isim, bölgenin tarih boyunca ev sahipliği yaptığı medeniyetlerin ve kültürel etkileşimlerin en somut nişanesidir.

 

Bir şehri tanımak, bazen yalnızca sokaklarında dolaşmakla mümkün olmaz. O şehrin hafızasına, insanlarının gönül dünyasına ve nesiller boyunca yaşatılan değerlerine de bakmak gerekir. Darende, işte bu yönüyle tarihî bir yerleşim olmanın ötesinde; maneviyatın, hizmetin ve vefanın birbirine kavuştuğu müstesna bir kültür coğrafyasıdır.

Bu coğrafyanın kaderi, Somuncu Baba’nın buraya ayak basmasıyla bambaşka bir mecraya evrilmiştir. Onun bir bahar meltemi misali diriltici soluğu bu toprakları şenlendirmiş, ilim ve irfanla mayalanan bu manevi iklim asırlar boyu nesilden nesile aktarılmıştır. 1412 yılında ebedî âleme göç edip, bu topraklarda sırlanan Şeyh Hamîd-i Velî, Darende’yi adeta bir gül diyarına dönüştürmüş; onun nefesi dağa, taşa ve insanına sinmiştir.

İşte bu kutlu ecdadın manevi mirası, asırlar sonra aynı tonda ve aynı aşkla Osman Hulûsi Efendi’nin şahsında yeniden tecelli etmiştir. “Darende’ye Adanmış Bir Ömür” adlı eser, Somuncu Baba’nın gül kokulu ikliminden beslenen ve ömrünü bu topraklara, onun değerlerine vakfeden Osman Hulûsi Efendi’nin örnek hayatını, hizmetlerini ve gönül dünyasını gözler önüne seriyor. Bu kitap; bir şehrin tarihiyle, inancıyla ve o medeniyeti omuzlayan ulu çınarlarıyla nasıl bir ve bütün olduğunun en taze belgesidir.

Bu mirasın kıymeti, yalnızca geçmişte yaşamış büyük şahsiyetlerin hatırlanmasında değil; onların açtığı iyilik yolunun sonraki kuşaklar tarafından sürdürülmesindedir. Darende örneğinde irfan, yalnızca söze ve hatıraya değil; korunmuş mekânlara, yetişen insanlara ve toplumun hayatına dokunan hizmetlere dönüşmüştür.

GÖNÜL ÇERAĞINDAN KÜLLİYEYE UZANAN VEFA YOLU: OSMAN HULÛSİ EFENDİ VE DARENDE

Kuşaktan kuşağa bir nur gibi intikal eden Somuncu Baba (Şeyh Hamîd-i Velî) çerağı, on iki batın sonra Seyyid Osman Hulûsi Efendi’nin elinde yeniden gür bir alevle parlamıştır. Ondan tevarüs eden mana ırmağı, bir yandan eşsiz şiirlerle dillerde ölümsüzleşirken, diğer yandan asırlık türbe ve hazirenin ihya edilmesini de beraberinde getirmiştir. Osman Hulûsi Efendi’nin gayretleriyle, son seksen yıllık zaman zarfında Şeyh Hamîd-i Velî Dergâhı yalnızca bir külliyeye dönüşmekle kalmamış; bu imar ve ihyâ hareketi bütün Darende’ye yayılmış ve bugün de artarak devam etmiştir.

Bu büyük değişimin ve manevi dirilişin yakın tarihteki en muteber tanıklarından biri de, “Hızır’la Kırk Saat”in büyük şairi Sezai Karakoç’tur. 1958 yılında maliye müfettişi sıfatıyla Malatya’da bulunan şair, birkaç dostuyla birlikte yolunu Darende’ye düşürmüş ve Osman Hulûsi Efendi’ye misafir olmuştur.

1945 yılından itibaren fahrî, 1953’ten sonra ise kadrolu olarak imam-hatiplik görevini yürüten Osman Hulûsi Efendi; kendi zanaatkâr maharetini de katarak cami ve çevresinin tamirine bizzat öncülük etmiştir. Çalışmaları daha kurumsal ve kapsamlı bir zemine oturtmak amacıyla 1960 yılında kurduğu “Şeyh Hamîd-i Velî Cami İhya ve Onarım Derneği”, bu gayretlerin merkezi olmuştur. Kendisi at sırtında köy köy dolaşarak bu kutlu dava için yardım toplarken; teknik ve mimari işlemleri Yüksek Mimar Şerif Ali Akkurt ile Yücel Sarı üstlenmiştir.

Bu örnek iş birliği sayesinde dört yıl gibi kısa bir süre içinde sanduka kubbesi, kitaplık, balıklı havuz, bahçe ihata duvarları, özenli döşemeler ve kemerli kapılar inşa edilmiş; geleceğe dönük projelerin temelleri atılmıştır. Bu vizyoner yaklaşımla cami içini süsleyen çinilerden çatı restorasyonuna, Kur’ân okulundan kütüphaneye, müzeden çeşmelere, otoparktan şehre uzanan geniş caddelere kadar pek çok eser planlanmış ve hayata geçirilmiştir.

Burada üzerinde durulması gereken asıl husus, imarın yalnızca bir yapı faaliyeti olarak görülmemesidir. Bir kubbenin onarılması, bir kapının yeniden açılması yahut bir kütüphanenin kurulması; aynı zamanda hafızanın, aidiyetin ve ortak sorumluluk duygusunun güçlenmesidir. Bu bakımdan Osman Hulûsi Efendi’nin gayretleri, mimari miras ile insanı merkeze alan hizmet anlayışını aynı çizgide buluşturur.

DEVLET VE MİLLET SANCAĞINDA BİR GÖNÜL İNSANI: OSMAN HULÛSİ EFENDİ

“Garazsız hem ivazsız hizmet et her canlıya

Kimsesizin düşkünün ayağı ol eli ol.”

Es-Seyyid Osman Hulûsi Efendi

Osman Hulûsi Efendi’nin bu mısraları, onun hayatı boyunca benimsediği karşılıksız hizmet anlayışının en açık ifadelerinden biridir. İnsana hizmeti bir gönül borcu olarak gören bu düşünce, Darende’de eğitimden sağlığa, imardan sosyal dayanışmaya kadar uzanan pek çok çalışmada somut karşılığını bulmuştur.

 

Osman Hulûsi Efendi, her meseleyi devletten bekleyen pasif bir anlayışın karşısında durmuş; imkânları nispetinde eğitim ve sağlık başta olmak üzere hayatın her alanına öncülük etmiştir. Vakıflar kurup bağışlar toplayarak bölgenin kronik ihtiyaçlarını bizzat gidermeye gayret eden Hulûsi Efendi’nin bu vizyoner mirası, kendisinden sonra halefi Hamid Hamideddin Ateş tarafından aynı kararlılıkla sürdürülmüştür. “Biz işlerimizi yaparken Besmele çekeriz ve işimize öyle başlarız, Cenab-ı Allah bize yardım eder” düsturuyla yola çıkılan bu kutlu gayretin en somut nişanelerinden biri, bugün bölgeye can suyu veren tam teşekküllü Darende Hulûsi Efendi Devlet Hastanesi’dir.

Modern Türkiye’nin önemli Nakşî şeyhlerinden biri olan Osman Hulûsi Efendi, 1969 yılında mürşid-i kâmil olarak başladığı irşad vazifesini Hakk’a yürüdüğü 1990 yılına kadar büyük bir ihlasla sürdürmüştür. Darende başta olmak üzere Malatya, Sivas, Kahramanmaraş, Konya, Ankara, Adana ve İstanbul gibi Anadolu’nun pek çok merkezinde binlerce bağlıyı yönlendirmiş; devletine ve milletine hayırlı nesiller yetiştirmiştir.

O, yalnızca manevi terbiyeyle meşgul bir şeyh değil; yaşadığı toplumda anlaşmazlıkların düğümünü sabırla çözen, barışı tesis eden örnek bir gönül insanıydı. Devlet erkânı ile kurduğu sıcak ve mutedil münasebetler, onun küçük bir kasabadan tüm ülkeye uzanan güçlü ve kuşatıcı konumunu pekiştirmiştir. İrfanî geleneği asrın idrakine süzerek yaşatan Hulûsi Efendi, her dokunuşuyla örnek ve önder bir din adamı portresini tarihe mühürlemiştir.

TAŞIN VE GÖNLÜN NAKŞI: HAMİD HAMİDEDDİN EFENDİ’NİN ÖNCÜLÜĞÜNDE SOMUNCU BABA KÜLLİYESİ

Hak erlerinin âlem-i bekâya irtihalinden sonra bile manevî himmetlerinin kesilmediğinin en somut göstergelerinden biri, 1991 yılında Hamid Hamideddin Efendi tarafından yeniden başlatılan kapsamlı ihya ve restorasyon hareketidir. Vakıf Başkanı Hamid Hamideddin Ateş Efendi’nin, “Burada çalışan ustalarımız ayrı bir incelik ve hissiyatla işlerini yaparlar, gönüllerindeki güzellikleri bu taşlara nakşederler; gördüğünüz bu estetik ve zarafet aslında onların gönüllerindeki güzelliklerin dışa yansımasıdır” sözleri, bu kutlu faaliyetin arkasındaki ruhu en güzel şekilde özetlemektedir.

Bugün Şeyh Hamîd-i Velî (Somuncu Baba) Külliyesi, adeta bir Türkiye ve İslam coğrafyası mozaiği gibi her detayıyla eşsiz bir sanat eseri olarak yükselmektedir. Külliyenin her köşesinde ayrı bir emeğin ve coğrafi zenginliğin izleri vardır:

 

• Mihrap: Antalya’nın zarif Limra taşıyla işlenmiş olup, mekâna sükûnet ve huzur katmaktadır.
   
• Ahşap İşçiliği: Güney Afrika’dan getirilen özel ahşaplar, Kahramanmaraş’ın usta ellerinde hayat bulmuş; İslam dünyasının zarif örneklerini bugüne taşıyan bir köprü kurmuştur.
   
• Halılar: Manisa Demirci halıları, Kudüs’teki Mescid-i Aksâ’nın kutsal desenlerini caminin zeminine taşıyarak manevi iklimi pekiştirmiştir.
   
• Avlu ve Dış Mimari: Bursa Kemalpaşa mermerleriyle döşenen dış avlu, bu muazzam eseri toprağa bağlayan sağlam bir temel vazifesi görmektedir.

 

Hamid Hamideddin Ateş Efendi’nin riyasetinde yürütülen bu titiz çalışmalar neticesinde Somuncu Baba Külliyesi, yalnızca tarihi bir yapı olarak kalmamış; Anadolu’nun renkli, zengin ve köklü kültürel mirasını geleceğe aktaran yaşayan bir şaheser haline gelmiştir.

Mimariyi yalnızca taşın ve süslemenin diliyle okumak eksik kalır. Bir külliyenin gerçek değeri, onu inşa eden ellerin emeği kadar içinde yaşatılan ilim, ibadet, paylaşma ve dayanışma kültüründe de saklıdır. Somuncu Baba Külliyesi’ni anlamlı kılan da maddi güzelliği ile manevi işlevinin birbirini tamamlamasıdır.

 

DARENDE’YE ADANMIŞ BİR ÖMÜR: İLİM, İRFAN VE HAKİKAT YOLUNDA BİR ÖRNEK HAYAT

On ayrı titiz bölümden oluşan “Darende’ye Adanmış Bir Ömür” adlı bu eser; imar ve ihyadan eğitime, kültürel çalışmalardan sosyal hayata, ticaretten çevreye, sağlıktan ulaşıma, basından turizme kadar geniş bir yelpazede bu kadim kente sunulan hizmetleri gözler önüne seriyor. Sade, akıcı ve sohbet tadındaki bir üslupla kaleme alınan kitap; her başlık altında konunun tarihî arka planını aktarırken, Es-Seyyid Osman Hulûsi Efendi Vakfı’nın bugüne dek gerçekleştirdiği kalıcı faaliyetleri de belgeleriyle ortaya koyuyor. Üstelik her bölüm, Osman Hulûsi Efendi’nin zengin Dîvân’ından seçilen hikmetli beyitlerle taçlandırılıyor; metinler zengin görsel arşivle ve açıklayıcı notlarla destekleniyor.

Bu yönüyle eser, bir hayat hikâyesinin sınırlarını aşarak yerel tarih, vakıf kültürü ve toplumsal hizmet hafızası açısından da okunmayı hak ediyor. Okuyucuya yalnızca nelerin yapıldığını değil, bu hizmetleri mümkün kılan anlayışı da düşünme imkânı sunuyor. Kitabın asıl değeri, geçmiş ile bugün arasında kurduğu bu süreklilikte belirginleşiyor.

Aslında bu çalışma, adı her ne kadar “Darende’ye Adanmış Bir Ömür” olsa da; ilim, irfan, hikmet ve güzel ahlak ekseninde topyekûn İslâm’a adanmış bir ömrü iki kapak arasında buluşturuyor. Osman Hulûsi Efendi’nin şahsında, gerçek bir Müslümanın dur durak bilmeden nasıl çalıştığına, ürettiği bereketin dalga dalga tüm çevreye nasıl yayıldığına ve önünde hayır kapılarının nasıl açıldığına şahitlik ediyor.

Onun kaleme aldığı her mısra ve ortaya koyduğu her pratik, acıyı bal eyleyen bir gönlün, sevgi tarlasından ebedîlik hasadı dermesinin en somut nişanesidir. Anlaşılıyor ki Darende’ye adanan bu müstesna hayat, hakikatte doğrudan Allah’a adanmış bir ömür imiş…

Eser; geçmişin izini sürmek, bir medeniyetin imar edilişine tanık olmak ve bu kutlu pınardan feyz almak isteyenler için kütüphanelerin başköşesinde yer almayı bekleyen rehber bir çalışmadır. Bu vesileyle Darende’ye gönül dolusu selamlar.

DARENDE’DEN AYRILMAK, GÖNÜLDEN AYRILMAK DEĞİLDİR

Darende, benim için yalnızca tarihî ve manevî zenginlikleriyle tanıdığım bir Anadolu beldesi değildir. Bizzat gidip gördüğüm, sokaklarında dolaştığım, tarihî ve kültürel mirasını fotoğraf karelerime taşıdığım, fakat en önemlisi manevî iklimini gönlümün derinliklerinde hissettiğim müstesna bir coğrafyadır.

Bu topraklarda gerçekleştirdiğim fotoğraf çekimleri sırasında, objektifimin gördüklerinden çok daha fazlasını yüreğimin hissettiğini söylemeliyim. Çünkü bazı mekânlar vardır; güzelliğini fotoğraflarsınız, tarihini araştırırsınız, mimarisini incelersiniz. Fakat bazı mekânlar da vardır ki bütün bunların ötesinde insanın ruhuna dokunur. İşte Darende benim için böyle bir yerdir.

Hâlâ unutamadığım bir hatıram var…

Somuncu Baba Hazretleri’nin türbesini ziyaretimizin ardından, Darende’ye veda edeceğimiz gün yaşadığım duyguları bugün bile aynı yoğunlukta hatırlıyorum.

Türbeden ayrılıp Taşkapı’ya kadar yürürken gözyaşlarıma hâkim olamamıştım. Sanki geride yalnızca bir ziyaret mekânını değil, gönlümün bir parçasını bırakıyordum.

O gün bir kez daha anladım ki Darende’ye gitmek başka, Darende’den ayrılabilmek bambaşka bir imtihandı.

Bazı şehirlerden ayrılırsınız, bazı şehirler ise sizden hiç ayrılmaz. Darende, benim gönlümden hiç ayrılmayan şehirlerden biri oldu.

GÖNÜLDE KALAN DARENDE

Darende’ye yolunuz düştüğünde, Somuncu Baba’nın manevi ikliminde yalnızca bir tarihî mekânı ziyaret etmezsiniz; asırlardır gönüllere ışık tutan bir irfanın, muhabbetin ve teslimiyetin izlerini de hissedersiniz. Orada taşın dile geldiğine, sessizliğin huzura dönüştüğüne, geçmişle bugünün aynı gönül sofrasında buluştuğuna şahit olursunuz.

İnsan bazen bir şehre görmek için gider, bazen de gönlünde taşıyacağı bir mana bulmak için… Darende, işte o mananın ete kemiğe büründüğü müstesna beldelerden biridir. Somuncu Baba’nın huzuruna varırken gönlünüzü tarifsiz bir sükûnet kaplar; ayrılık vakti geldiğinde ise ayaklarınız Darende’den uzaklaşsa da gönlünüz orada kalır. Çünkü bazı mekânlardan ayrılırsınız ama onların manevi ikliminden hiçbir zaman ayrılamazsınız.

Somuncu Baba’nın huzuruna varmak bir gönül yolculuğu, oradan ayrılmak ise insanın yüreğinde taşıdığı tatlı bir hüzündür…

“Hulûsî ayrı düştü bülbül-veş şu gülistândan

Murâdıvasl iken tağyîr-i hâl-i infisâl oldu.”

Es-Seyyid Osman Hulûsi Efendi

Darende’den ayrıldım; fakat gönlüm, Somuncu Baba’nın huzurunda kaldı…

BİR ÖMRÜN ARDINDAN KALAN ESER, BİR ŞEHRİN GÖNLÜNDE YAŞAYAN VEFA

“Darende’ye Adanmış Bir Ömür” adlı eserin tanıtımında duyduğum heyecan, yıllar önce Somuncu Baba Hazretleri’nin manevi huzurunda yaşadığım tarifsiz duygularla yeniden buluştu. Bir fotoğraf sanatçısı olarak objektifimle belgelediğim, bir araştırmacı ve yazar olarak tarihine ve kültürel mirasına gönül verdiğim Darende’nin, böylesine kıymetli ve kapsamlı bir ilmî çalışmayla gelecek nesillere taşınması benim için ayrı bir mutluluk ve gurur vesilesidir.

Somuncu Baba Hazretleri’nden Osman Hulûsi Efendi’ye uzanan köklü irfan mirasını gelecek nesillere taşıyan bu müstesna eseri hazırlayan Prof. Dr. Süleyman Doğan ve Prof. Dr. Cihan Okuyucu başta olmak üzere; ilmî çalışmalarıyla esere katkı sunan bütün ilim insanlarına, Nasihat Yayınları’na, kitabın hazırlanmasından yayımlanmasına ve okuyucuyla buluşmasına kadar her aşamada emeği geçen herkese ayrı ayrı teşekkür ediyor, kendilerini gönülden tebrik ediyorum.

 

 

Dilerim ki “Darende’ye Adanmış Bir Ömür”, yalnızca bir kitabın adı olarak kalmasın; geçmişten geleceğe uzanan bu kutlu mirasın, gönüllerde yaşamaya devam eden bir vefa nişanesi olsun. Darende’ye, Somuncu Baba’nın aziz hatırasına, Osman Hulûsi Efendi’nin hizmet mirasına ve kültür dünyamıza hayırlı olsun.

Çünkü bazı ömürler yaşadıkları zamanla sınırlı kalmaz; bir şehrin hafızasına, bir milletin gönlüne ve gelecek nesillerin yoluna ışık olur.

Osman Hulûsi Efendi’nin şu beyti, bu hizmet anlayışını ne güzel dile getirir:

“Garazsız hem ivazsız hizmet et her canlıya

Kimsesizin düşkünün ayağı ol eli ol”

Es-Seyyid Osman Hulûsi Efendi

İşte bu beyitten dile gelen karşılıksız hizmet anlayışı,Darende’ye adanan bu ömürden bizlere kalan en kıymetli nasihat: Ardımızda hayırla anılacak bir eser, dokunduğumuz gönüllerde bir iyilik bırakabilmek…

Cemil Şahin

Araştırmacı Yazar-Fotoğraf Sanatçısı