Ahmet Özal, uzun bir zamandır -amcası Korkut Özal ile birlikte- babası Turgut Özal’ın basit bir kalp kriziyle ölmediğini, tasarlanarak öldürüldüğünü dillendiriyor.  Özal ailesinin bu konuya  özel bir önem vermesini gecikmiş bir hak arayışı olarak görmek mümkün olabilir. Ancak işin içine siyaset karışınca bu iyimserliğimi kaybediyorum nedense. Şöyle ki:

Malumu aliniz Ahmet Özal aynı zamanda DP Genel Başkan Yardımcısı. En son yaptığı açıklamada “Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın kendisini özel bir görüşme için makamına davet ettiğini ve bu davette bir sonraki seçim için milletvekilliği ve bakanlık teklifinde bulunduğunu” söyledi. Ahmet Özal; “ seçimden sonra aklımızdan geçirdiğimiz ancak dillendirmediğimiz bir takım gelişmelerin yaşanacağından korktuğunu” belirterek

“AK Parti iktidarı döneminde Cumhuriyet tarihinde yaşamadığımız ve alışık olmadığımız tartışmalar yaşamaya başladıklarını” söylüyor.

Anlaşıldığı üzere Ahmet Özal DP’nin 15 Ocak’ta yapılacak olağan kurulunda Genel Başkan olmanın hesaplarını yapıyor. Böyle bir hesabı ve birilerinin anketlerde çıkan DP’nin oy oranlarının açıklanandan çok çok daha yüksek olduğuna kendisini inandırmış olmasından dolayıdır ki

 “Başbakanın bakanlık teklifini kabul etmediğini” söylüyor Ahmet Özal.   

Buraya kadar normal ancak satır aralarında çok şaşılacak bir açıklama var. Söylediklerini aynen aktarıyorum: “ Yapılacak olan 15 Ocak’taki olağan kongrede aday olmam konusunda partimin teşkilatlarından talepler gelmeye başladı. Bu konuda görüşlerini almak için 9. Cumhurbaşkanımız Süleyman Demirel ile görüşme yaptım. Yaptığımız bu görüşmede kendileri bana doğru bir karar verdiğimi adaylığımın hayırlı olmasını belirtti”

Hayretler içindeyim. Özal’ın ölümüyle ilgilenenler son günlerde Emin Çölaşan’ın yazdığı bir köşe yazısı ile ortaya saçılan ‘şüphe’ler yüzünden Ankara’da ifade verdiğini konuşuyor. Çölaşan diyor ki:

Hüsamettin Cindoruk bana “-Yakında Özal ölecek, yazı göremeyecek, Baba söyledi. Baba söylediyse bir bildiği vardır. Ona da haber ABD’deki kaynaklardan gelmiş.” Bu konuşmadan 3 ay sonra Özal ölür. Özal’ın ölümünün 5. gününde ( bu nasıl bir zamanlama ise artık ) Süleyman Demirel ile Hürriyet yazarları özel bir toplantı yaparlar. Bu toplantıda Çölaşan; Süleyman Demirel’e “Özal’ın öleceğini önceden nasıl bildiği”ni sorar. Demirel de, Özal’ın prostattan ölmediğini unutmuş olmalı ki “ABD den aldığı bilginin Özal’ın kalbi değil, prostatı ile ilgili olduğunu” falan filan anlatır.

Şimdi konuya ilgili bütün herkes Özal’ın öleceğini bildiği halde hiçbir önlem almayıp, Özal’dan sonranın hesaplarını yapan Demirel’in sanık olarak ifade vermesi gerektiğini konuşurken Ahmet Özal’ın DP Genel Başkanı olmak için Demirel’den icazet almaya gitmesinin ardında daha ince bir hesap saklı olduğunu düşünüyordur kanımca.

Benim açımdan bu gelişmenin daha duygusal bir boyutu var. O da Ahmet Özal’ın babasının ölümüyle bunca yıldan sonra bu kadar hararetle ilgileniyor olmasının kendisi için bir samimiyet testi ne dönüşmesi ile alakalı.

Bu samimiyet testinden alnının akıyla çıkmak istiyorsa Ahmet Özal, pankart haline getirdiği babasının fotoğrafını göğsünde tutarak, yanına amcası ve tabiî ki annesini de alıp önümüzdeki cumartesi Galatasaray Meydanı’na gitmelidir. 27 Mayıs 1995’ten beri her cumartesi burada toplanan kalabalığın arasında oturarak faili meçhul bir cinayete kurban giden babası için Cumartesi Anneleri ile birlikte eylem yapmalı, bağırmalı, çağırmalı, ağlamalıdır…

Herkes gibi... Babasını faili meçhule kurban veren, ya da gözaltına alındıktan sonra bir daha hiç görmeyen bütün diğer çocuklar gibi…

herkes gibi…, anasının babasına dair anlattıkları ile büyüyen ve baban yine eve dönecek şarkılarıyla bir ömürdür sabırla avunan bütün gözü yaşlı diğer çocuklar gibi…

Belki o zaman bu memleket için, DP’ye Genel Başkan olmakla yapacağından daha fazlasını yapmış olur.

Dr. Hamid Aydın - Haber 7
info@hamidaydin.com