Atıf Yılmaz 1980'lerde özgürleşmeye çalışan, toplumsal baskılardan yılmış kadın filmleri yapıyordu.

1990'ların kadını Bridget Jones idi. 30'lu yaşların başlarında veya ortalarında, büyük kentte oturan, yalnız yaşayan, meslek sahibi... Erkeklerle bir türlü düzgün ilişki kuramayan, mütemadiyen rejim yapan, sürekli tartılan, habire sigara içen...

Bizde de Banu Özdemir'in 30 Mumlu Pasta'sı vardı hani. (Tabii her konuda olduğu gibi biraz geriden takip ederek.)

90'ların kadını artık özgürlüğüne kavuşmuştur. Özgürlük aramaz.

Sevgiyi arar.

Ekonomik serbestiye kavuşmuştur, kimseye muhtaç olmadan yaşayabilmektedir; ama duygusal açıdan açtır.

Kadın, 1990'larda eski ulaşılmazlığını kaybetmiştir.

Şimdi 40 yaş civarında olanlar ilk aşklarını nasıl yaşamışlardır hatırlayın:

İnternet yok, cep telefonu yok.

Erkek kızı beğenir, takip eder, hangi mahallede oturduğunu, okulunu veya çalıştığı fabrikayı öğrenir, sevgilisi olup olmadığını araştırır, kızın karşısına ne zaman ve nasıl çıkıp ne konuşacağını günlerce planlar, haftalarca-aylarca kızı düşünür.

Kızdan hüsn-ü kabul görürse muâşaka başlar.

Sevgili terk etmek de kolay değildir o yıllarda. Aylarca ne bahane bulunacağı, kızın kalbini kırmadan nasıl elveda deneceği ince ince hesaplanır.

Bu arada yolunda gitmeyen bir şey olduğu gözlerden, kaşlardan, burun kanatlarından, dudak kıvrımlarından anlaşılır.

Eski camlar bardak oldu. İnternetten beş dakikada sevgili bulunabiliyor. Bir cep mesajıyla sevgili terk edilebiliyor.

Eskiden sevgilisinin yüzüne karşı Allahaısmarladık diyemeyen en yüreksiz âşık bile, dolmakalemin mürekkebini akıta akıta uzunca bir mektup döşenirdi en azından.

Bu yüzeysel ve kısa ömürlü ilişki bolluğundan şüphesiz erkekler de mağdur oluyorlar.

Ama ne de olsa cins-i latif, kadın. İlişkiye sahip çıkan, sevmeyi daha iyi bilen cins kadın.

Dolayısıyla, elektronik sevdaların mağduru da kadın.

Dr. Oğuz Tan - Haber 7
oguztan@mcaturk.com