Yozgat'ta yaşanan ve ajanslara yansıyan şu manzaraya hangi yürek dayanır: Yetkililer şehit Üsteğmen Murat Berk'in ailesine acı haberi vermek için yola çıkmış.

Tedbir olsun diye yanlarında bir de ambulans bulunmakta. O arabalar yaklaşırken yüreğine yangın düşen bir anne bahçeye çıkıyor. Yanında diğer aile fertleri. Daha bir cümle sarf edilmeden anne kendinden geçiyor. Birkaç kez denememe rağmen evlat acısını resmeden o görüntüleri sonuna kadar izleyemedim. Yürek dayanmıyor. "Allah'ım buna sebep olanları kahreyle!" demekten başka söyleyecek söz kalmıyor.

7 yere aynı anda baskın düzenleyen terör örgütü, 24 askeri şehit etti. O meş'um hadiseden bir gün önce de beş polisi, bir sivil vatandaşı ve iki masum çocuğu katletmişti aynı kanlı örgüt. Yukarıda resmetmeye gayret ettiğim ama tastamam anlatmaktan aciz kaldığım manzarada olduğu gibi, kim bilir kaç annenin dizlerinin bağı çözüldü, kaç babanın cümlesi boğazında düğümlenip kaldı, kaç çocuk babasız kalmanın ıstırabını yüreğinin en derin noktalarında hissetti?

(Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz)

Ekrem Dumanlı / Zaman