Artık “düşük yapma” ihtimali ve imkanı ortadan kalkmış ve muhtemeldir ki, kendince bir mücadeleyle büyümek üzere bırakıldığı “rahme” sıkıca yapışan o cenin, onu düşürmek için yapılan her türlü darp girişimlerine rağmen, bulunduğu yerde kendini korumaya alarak büyümeye devam ediyor. Bir gün ne olursa olsun doğacağı ve dünya ile temastaki o ilk ağlama çığlığını atacağı günü bekliyor.

Bilinsin ki, bizler de (Kürdüyle Türküyle bu toplum) o bebeği, aldığı darbelere rağmen kısmi sakat doğma ihtimaline karşın “tevekkülle” bekliyoruz, her anne babanın son ana kadar olduğu gibi “sağlıklı olsun” temennileriyle.

***

Bu “bebek” hikayesi de nedir, anası babası kimdir, diye merak edebilir, bu satırları neden yazdığımı sorabilirsiniz.

Hatırlayacaksınız.

Kasım ayında konuştuğum dört Kürt aydınından Tahsin Sever, neredeyse kökleri impartorluğa kadar uzanan Kürt sorununda, cumhuriyetten bu yana ilk kez hükümetin sorunun çözümüne ilişkin attığı ciddi adımları değerlendirirken “devlet ilk kez çocuk yapmaya karar verdi ve o çocuğun tohumu atılmıştır” benzetmesini yapmıştı.

Kürt sorununda tutulmadık rapor, önerilmedik çözüm ve aslında gökkubbe altında söylenmedik bir söz kalmadı.

Onca raporlara rağmen eksik olan ve aslında en önemli şey, siyasi irade ve karar mekanizmalarının inisiyatif alıp devreye girmesiydi.

Günden güne kronikleşerek geçen yüz yılın ardından, aranan “siyasi irade” de, lazım olan “karar mekanizmaları” da bulundu ve devreye girdi.

Yazının devamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Elif Çakır-Star Gazetesi