AMACIM, "provoke etmekti".O yüzden soruyu çok direkt ve tahrik edici biçimde sordum:

"Bir Kürt’ü cumhurbaşkanı seçmek için oy verir misiniz?"

* * *

İlk tepki yazıyı daha yayınlanmadan, ekrandan okuyan Ekonomi Servisi Müdürümüz Vahap Munyar’dan geldi.

"Ertuğrul Bey, Türkiye Kürt Cumhurbaşkanı seçti. Turgut Bey’i unutmayın" dedi.

Hayır unutmamıştım.

Ancak Turgut Özal yarı Kürt’tü.

Sabah daha kahvemin ilk yudumunu alırken bu defa Tansu olaya girdi:

"Bir Kürt’e elbette oy veririm. Ama DTP Genel Başkanı gibi birine değil. Turgut Bey gibi birine. Önemli olan Türk veya Kürt olması değil. Obama gibi bir kişilik bulsak niye oy vermeyeyim."

Gün boyu buna benzer tepkiler devam etti.

Görüş bildirenlerin çoğu, oy vereceği kişinin Türk, Kürt, Laz, Çerkez, Arap olmasının hiç önemi bulunmadığını anlatıyordu.

Hemen hepsinin ortak tepkisi şuydu:

"Önemli olan kişiliği."

Dün o yazıyı yazarken, orijinal bir fikir bulduğumu sanmıştım.

Meğer, orijinal değil, dünyanın her yerinde herkesin içinden veya dışından tartıştığı bir konuya girmişim.

Ajanslardan gelen haberlere baktığımda, hemen her yerde bir "öteki’nin cumhurbaşkanı seçilmesi" veya hiç alışık olmadığımız bir mevkiye gelmesinin tartışıldığını gördüm.

O nedenle bugün Hürriyet’in manşetine bunu koyduk.

"Herkes kendi Obama’sını arıyor."

* * *

Aslında tam öyle de değil.

Tanık olduğumuz bu olayın gerçek adı "Amerikan devrimi" değil, "Öteki devrimi" olmalıydı.

Toplumlar, içlerindeki "öteki"yi tartışıyor.

Orada bir "zenci", Almanya’da bir "Türk", Türkiye’de bir "Kürt", Vatikan’da siyah bir papa.

İnsanlar, paradigmalarının sınırlarını deniyor.

O zaman Amerika’da kim kazandı?

Eski deyişle "zenci", yeni deyişle "Afrikalı Amerikalı" kimliği mi?

Obama, seçim kampanyası sırasında ve seçildikten sonraki konuşmasında, hiçbir zaman ırksal veya etnik bir aidiyet siyaseti yapmadı.

İlk konuşmasında, "Tek millet, tek ülke, tek halk" dedi.

* * *

Barack Obama kimdir?

Beyaz mı, yoksa siyah mı?

Aslında ne biri, ne öteki.

Babası Afrikalı bir siyah, anne beyaz bir Amerikalı.

Öyleyse ona niye "siyah" gözüyle bakıyoruz?

Çok basit.

Derisinin koyu renginden dolayı.

Öyle bir renk ki, inkár etmeye kalksanız bile, size, o tarafa ait bir kimliği empoze ediyor, ettiriyor.

Hayatını anlattığı "Babamdan Hayaller" kitabının hemen girişinde, çok ilginç bir şey söylüyor.

Yeni tanıştığı insanlar kim olduğunu sorduklarında genellikle, annesinin beyaz bir kadın olduğunu saklarmış.

İnsan normal olarak, toplumda yükselmesine yardımcı olması ihtimali daha fazla olan yanını ön plana çıkarmaz mı?

"Hayır" diyor Obama ve şöyle açıklıyor:

"On iki veya on üç yaşımda, böyle yaparak kendimi beyazlara sevdirmeye çalışıyormuşum gibi olacağından çekiniyordum."

Çocukluğunda beyaz yanını saklayan bu insan, başkanlık seçimine ne beyaz ne siyah yanını karıştırdı.

* * *

Netice olarak şunu söyleyebilirim.

Obama’nın seçim zaferi, dünyada "etnik" veya "ırksal" siyasetin zaferi değil, tam aksine "hezimeti" olmuştur.

Eğer Obama, devlet yönetiminde de başarılı olur, bu "hezimeti" ispatlayabilirse, ırkçı ve etnik siyasetlerin tabutuna son çiviyi çakabilir.

İşte o zaman, sadece etnik aidiyete dayandırılan; sadece türbana, imam hatip okuluna; sadece ilkel bir milliyetçiliğe indirgenen siyasetler yıkılacak ve yıkılan o duvarların arkasından, şehirlerdeki çirkinliği, pisliği, yollara akan kanalizasyonları, akmayan suları, delik deşik yolları göreceğiz.

Göreceğiz ve Türk, Kürt, Laz, siyah, beyaz, demeden, sorunları kim çözecekse ona oy vereceğiz.

Etnik ve dinsel siyasetin hezimeti, 21. yüzyıl insanının gerçek ihtilali olacak.

Ertuğrul Özkök - Hürriyet