1970’li yıllarda, Türkiye yine bugünkü gibi bölünmüştü.

Yine kutuplaşmış, insanlar birbirlerine, girdikleri mevzilerden bakıyordu.

Dünya, “bizim siperdekilerle”, “karşı mevzidekilerden” ibaret, iki kutuplu bir âlemdi.

O yüzden 1977 seçimi akşamı Ecevit’in Meclis’te çoğunluğu ele geçirdiğini öğrendiğimizde, “Ohh faşistler gitti, hayatımız  kurtuldu” diye sevinmiş, ertesi sabah kalkıp da, Milliyetçi Cephe’nin iki-üç sandalye ile çoğunluğu aldığını öğrendiğimizde “dünyanın sonu gelmişti”.

O günlerde Ankara’nın efsanevi isimlerinden biri Atatürk Lisesi’nin müdürü Deli Veli’ydi.

“Faşistin Allahı” diyorduk.

Ülkücülerin bütün kötülüklerini simgeleyen beş-on kişiden biriydi.

Önceki gün Hürriyet Pazar’da onunla ilgili şeyleri okuduğumda, kutuplaşmanın insanlarla ilgili ne büyük haksızlıklara yol açtığını bir kere daha öğrendim.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kulllanabilirsiniz