SON yıllarda, “Kürt kimliğini” çok konuştuk.

İsterseniz şimdi biraz da “Türk olmak” nedir, onu konuşalım.

Rahmetli babamdan bana kalan en etkileyici vatan menkıbesi şudur:

“Oğlum, burası bizim son vatanımız. Gidecek başka vatanımız yok.”

Ben bu cümleyle büyüdüm.

Bu cümleyle ülkeme bağlandım.

Ordumuzu bu cümleyle sevdim.

İşte bu cümle yüzünden kendimi, iç dünyamı, içimdeki asıl “Ben”i ifade edebildiğim en kudretli araç anadilim oldu.

İşte bu yüzden bir tek anadilimde seviştiğim zaman, o sevişmek oldu.

Ve bu “son vatanın” bana verdiği tutkuların, duyguların, hayatı yaşama keyiflerinin altında toplandığı tek kelime “Türk”tü.

O kelimeyi de bütün hayatım boyunca, babamın güzel bir İzmir gününde, ilk biramı içerken söylediği o cümlenin ruhuma yazdığı nüfus cüzdanı olarak taşıdım.

“Türk” kelimesinin içine hiçbir zaman, “Başkası”nı küçük görmek, aşağılamak; o aidiyete sığınarak başkalarına kötülük, haksızlık yapmak gibi hayasız, cibilliyetsiz fiilleri tıkıştırmaya kalkmadım.

Ama “Türk, övün, çalış, güven” vecizesindeki manayı çok iyi anladım.

O kelimeden hareketle kurulmuş “Türkiye Cumhuriyeti”nin bana sağladığı imkânlarla okudum, yurtdışında eğitim yaptım.

Bu ülke bana mutlulukların en büyükleri neyse, onların hepsini verdi.

***

Son günlerde “Türkler”i neredeyse, dünyanın “Deccalı” haline getirmek isteyen vicdansız bir kampanya sürdürülüyor.
İşte böyle bir günde, ayağa kalkmak ve bütün gücümle haykırmak istiyorum:

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz