2026'nın ilk Mart günü, Orta Doğu'da ne yer aldıysa, biriken aynı anda kırıldığı felaket günü olarak kayıtlara geçti. ABD ve İsrail'in hava harekatıyla İran Dini Lideri Ali Hamaney'i ve üst kademe askeri yönetim hedef alarak saf dışı bırakmayı, Tahran'ın ise "Va'ad es-Sadık-4" misillemesiyle ABD üslerini, İsrail'i ve hatta Kıbrıs'taki İngilizlerin füzelerle saldırıları, bölgesel bir vekalet savaşının sınırı aşmıştır. Ne var ki tırmanan bu kontrolsüz şiddet sarmalı, ne Batı'nın dayatmacı müdahaleleriyle ne de bölgedeki ideolojik hırçınlarla meşrulaştırılabilir; Ortadaki tablo, doğrudan coğrafyamızın huzurunu tehdit eden yıkıcı bir güç gösterisinden ibarettir.

Şiddetli sarmalının Akdeniz'e ve hemen yanımıza başlayıncaya kadar, Türkiye açısından ideolojik alternatiflerin alternatif olarak doğrudan bir güvenlik ve beka meselesi olduğu açıkça ortaya çıkıyor. Ankara'nın yıllardır dile getirdiği "bölgesel sahiplenme" ve krizlerin diplomasisiyle devam ettiği çağrılarının ne kadar hayati olduğu bu son gelişmelerle bir kez daha anlaşılmıştır. Komşularımızın egemenlik haklarının ihlali de, füzelerin sınır tanımadan savrulması da bölge halklarına kan ve ağlamaktan başka bir şey getirmiyor. Türkiye; Ne Batılı aktörlerin kendi çıkarlarına göre dizayn etme arayışlarına ne de bölgesel radikalleşmenin ve istikrarsızlığın derinleşmesine seyirci kalabilir.

önümüzdeki bu çetin dönemde asıl durma; Her türlü vesayet veya hegemonya arayışının karşısında durarak, Türk milletinin ali çıkarlarını ve sınırlı paralarını en üst seviyede muhafaza etmektir. Türkiye'nin etrafını saran bu ateş çemberinde; Soğukkanlı devlet kontrollü, güçlü ordu ve uzak diplomasisiyle hem kendi bekasını özgürlüğü hem de coğrafyanın tek istikrar düşmanı olarak dengeleri gözetmeye devam edecek. Doğu ile Batı arasında tırmanan bu amansız çatışmada en doğru pusula, ne bir tarafın ipine sarılmak ne de diğerinin heveslerine boyun eğmektir; tek yol milli çıkarlarımız açısından dik durmaktır.