Dün Silivri’de başlayan İmamoğlu davasının ilk günü, beklenenden çok daha net bir tablo çizdi…

Savunma yok, slogan var; delil çürütme yok, kürsüden sadece maval okuma vardı.

Yaklaşık bir yıldır aylardır sokaklarda, ekranlarda, sosyal medyada “siyasi dava”, “intikam”, “darbe girişimi” naraları atanlar oldu. 

Ama mahkeme salonuna gelindiğinde ortada ne iddiaları tek tek çürütecek bir savunma stratejisi, ne de dosyadaki yaklaşık 4000 sayfalık iddianameye dair somut cevaplar vardı. 

Bunun yerine, Ekrem İmamoğlu’nun hâkim ve savcıyla girdiği polemiklere tanık olduk. 

Parmak sallamalar, “hesabını vereceksin” çıkışları, “kaçarak gidersiniz” restleri… 

Bunlar, suçsuz bir insanın mahkemede kendini savunduğu görüntüden ziyade, köşeye sıkışmış birinin öfke patlamasına benziyordu.

Mahkeme Başkanı’nın “Böyle konuşamazsınız, devam ederseniz sabahki kararımı uygularım” uyarısına karşılık gelen “Siz örgüt lideri denen kişiye söz hakkı vermiyorsanız, siz buraya yargılamaya gelmediniz demektir. Siz buradan kaçarak gidersiniz” cümlesi, hukuki bir itirazdan çok, kişisel bir meydan okumaya gelmişliğin göstergesiydi. 

Savcının “Ekrem İmamoğlu haddini bil! O elini indir!” çıkışı ise gerilimi iyice tırmandırdı. 

Salonun havası, adil bir yargılamadan ziyade bir siyasi miting havasına dönüştürülmeye çalışıldı.

Bu arada mahkeme başkanını şova izin vermemesi nedeniyle kutluyorum.

Şimdi bu manzara bize ne anlatıyor?

Suçsuz olan biri, 2 bin 430 yıla varan ceza talebiyle karşı karşıya kalınca, doğal olarak dosyadaki her bir maddeyi, her bir ihale dosyasını, her bir rüşvet iddiasını tek tek masaya yatırır, bilirkişi raporlarıyla, belgelerle, tanıklarla çürütmeye çalışır.

İmamoğlu’nun yaptığı ise tam tersi idi…

Hâkimi ve savcıyı doğrudan hedef alarak, süreci kişiselleştirmeye kalktı. 

Bu çok net bir şekilde hukuki bir savunmanın değil, siyasi bir tiyatronun tercih edildiğinin açık göstergesiydi.

4000 sayfalık iddianameyi okuyup da ‘hepsi iftira’ ya da ‘içi boş’ deyip geçmek kolay. 

Ama mahkemede o sayfaların tek bir satırına bile somut cevap verilememesi, işin rengini ortaya koyuyor. 

Çaresizlik, öfkeye dönüşüyor; öfke de kürsüden parmak sallamaya, hâkime “hesap vereceksin” demeye evriliyor.

Dava daha yeni başladı. 

Önümüzde uzun bir süreç var. 

Ama ilk günün fotoğrafı net: İmamoğlu cephesi, delillerle değil salvolarla, tehditlerle ve restlerle sahada olacak…

Bu strateji, belki kendi mahallelerindeki sokakları ısıtır, belki CHP tabanını bir nebze konsolide eder ancak mahkeme salonunda binlerce yıllık hapis talebini savunmaya yetmeyeceği aşikâr...

Hukuk, sloganla değil dosyayla işler. 

Dosya konuşmadıkça, parmak sallamak sadece boşluğa sallanmış bir el olur.

DOKUNULMAZLIKLARA SINIR GELMELİ

CHP Genel Başkanı Özgür Özel de Sanık Ekrem İmaoğlu’ndan farklı değildi…

Özel, ‘görüntü almanın ve yayınlamanın yasak olduğu’ mahkeme salonunda röportaj verip, mahkeme heyetini tehdit etti. 

Mahkeme heyetinin salonu boşaltma kararı üzerine Özel ve diğer izleyicilerin salondan çıkmayı reddetmesi, Özel’in “Salonu terk etmiyoruz” resti, ardından dışarıda yaptığı açıklamalarda hâkimi ve heyeti “salonu germeye çalışan”, “itibarsızlaştırma çabası” içinde olmakla suçlaması… 

Özel, “Bugün bize bu zulmü yapanların yarın burada yargılanmayacağının bir garantisi yok”, “Herkes aklını başına alsın” tarzı çıkışlar yaptı.

Bu ne demek oluyor? 

Mahkeme salonunda, dokunulmazlık zırhına sığınarak hâkim ve savcıyı hedef almak, tehditvari üslup kullanmak, “Yargılamayı provoke eden sizsiniz” demek… 

Bu olanlara hesap soracak bir merci yok mu? 

Dokunulmazlık zırhının arkasına saklanıp mahkeme heyetini tahkir etmek, tehdit etmek kabul edilebilir mi? 

Yargının, devletin onurunu korumak gerekir!

Mahkeme salonunda kim kimi tehdit edebilir? 

Sanık ya da yakınları mı heyeti? 

Yoksa heyet mi sanığı ve mahkemeyi disipline eder? 

Burada asıl soru şu: Bir siyasi lider, dokunulmazlığını kalkan yaparak yargı mensuplarına parmak sallayabilir mi? 

Bu, hukukun üstünlüğüne değil, hukukun siyasete teslimiyetine kapı açar.

Ferhat Murat / Haber7