Çok şükür Yüce Rabbimiz bizi, Kur’an ayı Ramazana, Kadir gecesine ve Bayramımıza ulaştırdı.

İnşallah aklımızın, yüreğimizin ve tertemiz vicdanlarımızın rehberi olan Kur’an hatırına günahlarımızdan arınmışızdır.

Ümidimiz budur.

Dileğimiz budur.

Çağımızın en büyük bilgesi Şairi ve âlimi Sezai Karakoç

Gelişin Bir Bayramdır.

Giderken de Bayram Bırakarak Gidersin, der.

Ramazan ayının bittiğini bundan daha güzel, daha anlamlı ve anlaşılır bildiren bir “özlü söz” var mı, doğrusu ben, bilmiyorum.

Ve şöyle devam ediyor merhum Karakoç: Ramazan ayı beraberinde getirdiği oruç, sahur ve iftarla ruhu inşa ederken , giderken de giderken de müminlere “Bayram”ı bir hediye olarak bırakır…

Orucu ve bayramı insanın kendi ruhunu cilalaması, dünyevi olandan sıyrılıp, “İnsan-ı Kamil” olma yolunda bir arayış olarak tanımlar.

Ayrıca Karakoç, kardeşlik bağlarının, komşuluk ilişkilerinin, kırgınlıkların onarılması ve paylaşmanın yaşanması gereken bir “şölen” olarak görür.

Bayram davulu bazı yerlerde var, bazı yerlerde de çok şükür hala varlığını sürdürüyor .

Ayrıca yine her şehrimizde ve beldemizde çoluk çocuk da sevincinden sokaklara dökülüp zıplayıp durmuyor.

Sokaklar deyince aklıma geldi: İstiklal şairimiz merhum Mehmet Akif de Bayram başlıklı şiirinde çoluk çocuğun eğlence için sokaklara döküldüğünü anlatır:

“ Âfak bütün hande, cihan başka cihandır;

Bayram ne kadar hoş, ne şetaretli zamandır!

Bayramda güler çehre-i ma’sûm-i sabavet

Ümmid çocuk sûreti safında iyandır.”

Şiir uzun, özellikle, yeni nesil dediğimiz Z kuşağımız kelimeleri anlamakta zorlanacağı için daha fazla alıntılamayacağım, fakat edibimizin bayramın şevkinden, neşesinden , huzurundan, mutluluğundan bahsedilen şiirinin şu kısmını da paylaşmadan edemedim:

“ Gelin de bayramı Fatih de seyredin, zira

Hayale, hatıra sığmaz o herc ü merc-i safa

Kucakta gezdirilen bir karış çocuklardan

Tutun da, tâ dedemiz demlerinden

Memed Akif Ersoy, belki de orada uzun yıllar oturduğundan olacak, İstanbul’un Fatih semtinde yaşanan bayramların huzur ve neşesinden söz ederken, Yahya Kemal de yine İstanbul’un Süleymaniye’sindeki bayramından dem vurmaktadır:

“ Artarak gönlümün aydınlığı her saniyede

Bir mehabetli sabah oldu Süleymaniye’de

Kendi gök kubbemiz altında bu bayram saati,

Dokuz asrında bütün halkı, bütün memleketi

Yer yer aksettiriyor mavileşen manzaradan,

Kalkıyor tozlu zaman perdesi her an aradan

Gecenin bitmeye yüz tuttuğu andan beridir,

Duyulan gökte kanat, yerde ayak sesleridir.

(.......)

Tanrının mâbedi her bir taraftan doluyor,

Bu saatlerde Süleymaniye tarih oluyor.”

Yahya Kemal’in Şiiri de uzunca devam ediyor.

Şu son günlerde daha bir iyice anlaşılıyor ki, “Kendi Gök Kubbemiz” sözcüğü ne büyük anlam taşırmış meğer.

Ecdadımız gerçekten bu medeniyetin canı avucunun içinde yaşayan fanileriymiş, bunu insan, zamanı gelince daha iyi anlıyor.

Rahmet olsun erdemli, samimi ve fedakar ecdadımıza.

Hamdolsun bayramlarımız da devam ediyor.

Yahya Kemal’in mekanla bayramın birleşmesini tarihleştirdiği gibi Sezai Karakoç da bunu doğruluyor ve diyor ki: “ ..Ramazan Bayramı yılın bayramıdır, Kurban Bayramı tarihin bayramı.

Oruçta müslüman, tabiatla hesaplaşmasını yapar.

Kurban Bayramı ise, tarihi yaşamanın yemişidir.

Ve bu iki bayramla, müslüman, tarihi yüklenmiş ve tabiatı yenmiş olarak Yaratıcının karşısına çıkmış olacaktır.

İnsan karşısında tabiatla tarih birbirini nasıl tamamlarsa, bu iki bayram da birbirlerini tamamlar, bütünler. “

On iki dörtlükten oluşan şiir de yaşayan en değerli Hadis âlimi Profesörlerimizden İsmail Lütfi Çakan’a ait.

Hocamız, tüm ümmet için bu bayramımızın da son derece buruk geçtiğine dikkat çeken Bayram adlı şiiri 20 Mart 2026, saat, 16:00’da yani bayram günü yazıldı.

Şöyle de diyebilirim: buğusu üstünde sıcacık bir ekmek gibi bir şiir.

Ama hepimizi düşündürecek mısralara dikkatinizi çekerim.

Aynı zamanda bu şiir ilk kez burada yayımlanıyor.

Hocamızın yakında çıkacak olan Süpha-i Lütfi isimli kitabında yer alacaktır

Mümine “Ödül günü”

Hatırlatır düğünü

Bayramdır denilince

Kopar evde gürültü

Eskiden tatlı gibiydi

Şimdilerde değişti

Küçükler büyüyünce

Büyükler cüceleşti

Dini dert etmeyenler

Bayramı ne etsinler

Onlar için önemli

Ne içsin ne yesinler

Oldum olası bayram

Gurbet havası devran

Pek anlamlı bir kelam

Deliye her gün bayram

Bayram gelmiş neyime

Küfran kokar nimete

Lakin vardır bir yanı

Gerçek gibi yine de

Sözüm geçmez nefsime

Ağlıyorum kendime

Gariplik çöktü yine

Eyvah, yetim ümmete

Namaz yasak Küdüs’te

Ezan sesi çok yerde

Ümmetin turistleri

Tekbir alır Ka’be’de

Gözyaşları Gazze’de

Dönüşerken sellere

Sırası mı parayı

Kaptırmanın ellere?

Büyük görev ümmete

Dur demek tüm zevklere

Öncelik vermek gerek

Açlıktan ölenlere

Fırsat olur gezmeye

Umrelere gitmeye

Bayram yoksa Küdüs’te

Bütün vebal ümmete

Avuç açıp göklere

Diyelim hep birlikte

Öncelik bilinci ver

Şu şaşırmış ümmete

Durum böyle giderse

Düşman girer Harem’e

Kim kime ne verecek

Kara petrol biterse