Prof. Dr. Raşit Küçük Hoca ile yaptığımız aşağıdaki konuşma,

“Raşit Küçük, Hatırımda Kalanlar” adı ile Hayat Yayınları’ndan

kitap olarak yayımlandı.

Umarım; Türkiye’nin en ücra köylerinden birinden başlayan,

başarılarla dolu bu hayat hikayesi genç nesillerimize yol gösterici olsun.

NEREDE OLURSA OLSUN NAMAZI MUHAKKAK KILAR

FK: Hocam yanlış anlamadımsa siz, Erbakan Hocanın günlük yaşantısında; gecesinde, sabahında, gündüzünde, akşamında ve yiyip içtiklerinin hepsinde kendisine tanıklık ettiniz..!

RK: Tabi, tabi mesela bir toplantıda önüne bir çay konur, o konuşur, çay da soğur gider.

Bazen önünden alırlar bir yenisini getirirler, o da soğur.

Bazen de fark ederse “Hayır almayın ”der, onu soğuk içer.

Kahve içtiğini pek nadir gördüm, içmezdi, bir küçük dilim dışında ekmek yediğine de şahit olmadım ben.

Bu onun yaşayış tarzı.

Namazı asla ihmal etmez.

Nerede olursa olsun namazı muhakkak kılar.

Sorduğum bir şey değil ama gördüğüm bir şey, abdestsiz dolaşmadığıdır. Onun için, bu yönleri çok örnek alınacak yönleridir.

Diğer taraftan biz sabah namazını kıldıktan sonra yatarız, o, güneş belli bir seviyeye yükselinceye kadar seccadede oturur, yatmaz.

Ondan sonra bir miktar uyur veya uyumaz, bir yere gidilecekse hiç uyumaz.

Erbakan Hoca, aracı güvenli fakat çok süratli kullanır.

Korkardım, “Nasıl böyle gidiyor Hoca, bu kadar hızlı” diye.

Ağır kullanandan da hoşlanmazdı.

Hatta benim de hemşerim olan bir arkadaşımız, bir Mercedes arabayla onu Ankara’ya götürüyor, 120’yle filan gidiyor. “Sen kaçla gidiyorsun?” diyor. “Efendim 120‘yi aşmamaya çalışıyorum.” “Bu araba kaç km yapabiliyor?”

“200 kadar yapar efendim”

“E niye yapmıyorsun öyleyse?”, diyor.

Daha hızlı gitmesini istiyor, yani yol gitmeye müsaitse, aracınız da iyiyse güvenli bir şekilde hızlı sürebilirsin.

ERBAKAN’IN HAFIZASI ÇOK GÜÇLÜYDÜ NOT TUTMAZDI

FK: Benim rastladığım bir özelliği de kendi aleyhinde konuşanı, eleştireni sonuna kadar, sözünü kesmeden dinlerdi.

Bir de hafızası çok güçlüydü, yanılıyor muyum Hocam?

RK: Hayır yanılmıyorsun, hafızası oldukça güçlüdür Erbakan Hoca’nın.

Bir de dikkatimi çeken yanlarından biridir.

Farz edin; bir toplulukta 20 kişi var, 20 kişinin her biri bir şey soruyor Hoca’ya.

Mesela ilk sırada oturan bir konu soruyor, ikinci sırada oturan başka konu soruyor, üç, dört, yirmi.

Yirmiye kadar herkes bir şeyler soruyor.

Şimdi rahmetli Erbakan’ın not alma gibi bir âdeti yoktu.

Fakat enteresandır, buna benim dışımda şahit olmuş onlarca, belki yüzlerce insan vardır, ilk soran kişiden başlar, “Sizin sorduğunuz soru” der, o soruyu bir tekrar eder, sonra cevabını verir.

İkinci kişiye geçer, onun sorduğu soru... Ben bugün itibariyle, hâlâ şaşarım.

Mesela bu 20 kişinin sorduğu soruyu sırayla nasıl aklında tutuyor?

Bu, kesin aklında tutma, başka hiçbir şey yok, orada bir alet yok, kimse bir şey de hatırlatmıyor. “Arkadaşın sorusu şu idi” de demiyor.

Bunları cevaplandırıyor.

Sonra tahammüllü bir insan, aleni tenkitler yaparlar.

Erbakan rahmetli, mutlaka çok ikna edici, çok mukni bir şekilde cevaplar verirdi.

Nezaketi aşanlar da olurdu bazen.

Mesela Erzurum’da hatırlarım böyle bir şey.

Bazen ısrar edenler olurdu, “yaşayışınız”, “taktığınız kravatın markası” gibi şeyler sorduklarında da, nezaketle “Bunun nasıl alınmış olduğunu, nasıl geldiğini, niçin böyle bir kravat takıldığını sorabilirsiniz ama bunlar, ilgilenilmeyecek lüzumsuz şeylerdir.” derdi.

Mecliste de bir konuşma yaparken, Antalya milletvekili, İhsan Ata öyle bir şey söylemişti.

Erbakan Batı’yı tenkit ederken, “Boynunuzdaki kravatın markası ne?” diye sordu mecliste.

O da “Sayenizde Avrupa marka ama siz bu meclisten bir gün gittiğinizde yerli marka olacak” demişti.

 (Devam Edecek)

Ferman Karaçam / Haber 7
fermankaracam@gmail.com
www.fermankaracam.com