2023’ten bugüne enflasyon %320 olmuş. Ortalama emekli aylığı ise %280 artmış.

Yani emekliler, üç yılda net yoksullaşmışlar.

Öte yandan bu rakamlar genel enflasyon rakamları.

Emeklilerin harcamalarında büyük yer tutan temel gıda ve kiradaki enflasyon bu rakamların üzerinde.

Evet, rakamlar, Türkiye’de emeklilerin yoksullaştığını gösteriyor.

Ancak rakamlara bakmasak da durum ortada.

Her gün sokakta, çarşı pazarda emekli vatandaşlar ile konuşuyoruz. Hem onların halini hem de piyasayı, fiyatları görüyoruz.

Artık yaşam koşulları emekliler için sürdürülmesi güç bir noktaya geldi.

Tabi ki tek geçim sıkıntısı yaşayan emekliler değil.

Ancak ekonomik krizin faturasını en ağır şekilde ödeyen kesim onlar.

Üstelik sorun sadece enflasyon da değil.

Çalışma süresi, ödenen prim vb. sebebi ile oluşan farklar adeta silinmiş. Emeklilerin büyük bölümü asgari bir maaşa mahkum olmuş halde.

En düşük emekli aylığı alan insanların sayısı 2019’da 800 binmiş. Bugün 5.1 milyon kişi.

Emeklilik hayatın konforlu bölümü olması gerekirken bugün emekli maaşı ile bırakın konforu geçim bile imkansız.

7.4 milyonu 65 yaşın üstünde olan 12.5 milyon insandan söz ediyoruz.

Bunlar çoğunlukla artık iş bulma ve çalışma imkanı olmayan insanlar.

5 milyon da dul, yetim ve yaşlılık aylığı yurttaşımız var. Bunlar da farklı durumda değil.

Bu insanlar, lüks bir hayat istemiyorlar. Büyük paralar da beklemiyorlar.

Sadece yıllar içinde bozulan dengenin tesis edilmesini, uğradıkları haksızlığın giderilmesini talep ediyorlar.

Bunun için intibak düzenlemesi yapılmalı,

Gelirdeki erimeyi karşılayacak bir zam verilmeli,

Çalışan ile emekli arasındaki korkunç uçurum bir nebze kapatılmalı.

İyi de nasıl?

Bir süredir Ankara’daki bürokratlar ile siyasetçiler arasındaki mücadele devam ediyor.

Siyaset, anlattığımız sıkıntıların farkında. Konuştuğum siyasetçiler arasında emeklilerin beklentilerine itiraz eden tek bir kişiye bile rastlamadım.

Ancak bürokrasi, “olmaz” diyor.

Gerekçesi, her zamanki gibi “bütçe”!

Bu bütçe öyle sihirli bir sözcük ki telaffuz edildiğinde akan sular duruyor.

Bürokratlar “bütçe uygun değil” deyip kendi matematiklerine bakabiliyor.

Haksız sayılmazlar, çünkü onların başarısı bütçe disiplinine bağlı rakamlar ile ölçülüyor.

Ancak siyasetin başarısı için bir başka ölçüt daha var: Geniş halk kesimlerinin memnuniyeti.

Ve bu da büyük oranda bütçenin nasıl yönetildiği ile ilgili.

Ekonomiden aslan payını rantiyeler ve faizciler alırsa…. Mağdur olan geniş halk kesimleri faturayı bürokratlara değil, siyasete kesiyor.

Çünkü bürokratlar seçime girmiyor….

Şayet işler kötü giderse, öngörüleri falan tutmazsa en kötü ihtimal ile emekli olup bir fon şirketine yönetici veya bir bankaya danışman oluyorlar!

Birbirimizi kandırmayalım.

Vergi ve bütçe konusu aynı zamanda bir tercih konusudur.

Hangi toplum kesimini önemsiyoruz, hangi kesime öncelik veriyoruz?

Yüksek faiz politikası ile büyük sermaye sahiplerini, bankaları mı önceledik? Tamam işte seçim günü bankacıların oyunu alırsınız.

Yok, önceliği çalışanlara, emekliye, esnafa verip onlara mı kaynak ayırdık? O zaman da onların desteğini alırsınız.

Siyasi başarıyı hangisi getirir tahmin etmek pek zor olmasa gerek.