Ayrık ruh ve beden… Tam ortamdan çizmiş... Çizginin tam ortasıyım ve sadece o çizgiyim.

Tek solu görüyorum. Sağ Allah’a emanet. Güvenlik şeridinden girmiş sağdan sıkıştırıyor, densiz; belli sıcak basmış kafasına… Densiz haklıymış gibi bağırıyor ve ben sabit, tepkisiz, sessiz… Ses vermenin anlamsızlığındayım, ses vermenin anlamsızlığındayım…

Direksiyonda sadece solu görmek yeterli olmasa da eve tek parça götürür.

Kilitliyim; iştah sıfıra düşmüş, kelimeler girdapta çıkmaz… Sunum yapmak imkânsız, agresiflik gerektirir. İştahım kesik agresiflik gerektirir.

Melankoli yatıp melankoli kalkmak kesin. Gri bulutlar sarmış dört bir yanımı, peçesini örtmüş...

Gri bulut gidecek ki hava açsın ki yüzüm güneşten aftab bir peçe, yüzüm güneşten aftab bir peçe... Siyahım agresif, hırçın; Beyazım şen, duru… Gri bitirir… Kaç güne uzar? Kaç güne uzar? Direnmek lazım. Göz kapaklarıma çöküyor… Beynim sisli dağlar gibi. Atasım gitmiş köprülerden; atasım gitmiş; köprülerden ümidim kesik üç dört yıldır, üç dört yıldır.   Melankoli tek çizgi ölüm kadar net… Melankoli ruhun bedenden kaçışı…

Oysa ruh, bedenden kaçık; oysa ruh bedenden kaçık;

Ruh bedenden kaçar, üstten küstahça bakar ve “bensiz bitiksin” der.

Direnmek imkânsız melankoliye; ruh alıp gitmiş başını ve kendisinden habersiz. Beden, can havliyle kendisine yatacak yer (mezar) arar. Ruhum çıkarır alaycı yüzünü “ben gitsem de sende kalan son canlılıkla, son çizgiyle diren; yine içine gireceğim kaybetme zaman.”

Zavallı bedenim ne yapsın?

Ne Ağlayabiliyorum, ne gülebiliyorum, ne bağırabiliyorum, ne de yiyebiliyorum. Ruhum içime girmiyor. Çıkmaz bir rüyada bağırıp, bağırıp; sesini asla duyuramayıp, debelenmek gibi bile değil...

Rüyasız uyku hali; melankoli; ölmeden ölmenin adı; sıfır noktası; hiçlik…

Ruhum bedenimden kaçmış belli üç günün intikamını alıyor benden. Ya bir ömrün intikamını ben kimden alayım? Ben kimden alayım?

Hacer Aydın - Haber 7

aceraydin@hotmail.com