“Ben buraya çıplak geldim hey hat utanmam yok”: Nil Karaibrahimgil’in yeni şarkısının nakaratı. Nil; şirin, çılgın, çocuksu, kültürlü, güzel; çılgınlığını besleyen eklektik zayıf felsefesi olan bir şarkıcı vesselam…
Şarkısına takıldım… Nakaratına…
Özgüven ve özgürlük adına çıplaklık ile utanmazlık arasında bir diyalektik kurmuş.
Gülüm bu diyalektik banal oldu ama...
Bilakis bu dünyaya çıplak geldiğimiz için utanırız. Günahımız bizi cennetimizden çırılçıplak savurduğunda incir yaprakları çıplaklığımızın vermiş olduğu utancımıza bir parça teskin olur.
Çıplaklığımızın bize vermiş olduğu o büyük utançla elbiselere, sanata, felsefeye ve dinlere sarılırız.
İncir yaprağındaki o estetik ile sanata koyuluruz.  Ve bu utançla ilk yaratıcılığımız da başlamış olur.
Bir bakıma yaratıcılıklarımız çıplaklıklarımızdan utanmakla ortaya çıkmıştır. Bir bakıma insanlık tarihimizde…
Tanrı bize kendi ruhundan üflediğinde içimizde O’nun gibi yaratma arzusu hâsıl olmuştu ama yine de kendimizin farkında değildik.  Yasak ağaç bizi çırılçıplak utancımızla başa başa bıraktığında artık her şeyin de farkındaydık.
O’nun gibi eserler vermemizin tek koşulu bir utancımızın olmasıydı.
Eksikliğimizin ve çıplaklığımızın vermiş olduğu utancın farkında olarak yaratabilecektik.
Eksikliğimiz bir elbisemizin olmayışıydı ve tüm yaratmalarımız da bundan...
Kadın ve erkek de birbirinin örtüsüdür… O örtü bizi tam örtmediğinde yarı çıplaklar kampındayız…
Yani çıplaklıklarımızdan utanç duyuyor ve örtüler arıyoruz.
Çıplak ile giyinik arasındaki diyalektiğin en bed durumunu Pagan dünyada görürüz. Ve bu efendi-köle diyalektiğiyle çıkar karşımıza.
Romalı Paganların dünyasında köleler efendilerinin yanında çıplaktır. Pagan efendisinin yanında insan olamayan köle daima çıplaktır ve utanması yoktur. Utanması yoktur ve insan değildir. Yani utanması olmayan köledir. Yani Platon’a göre bu çıplaklığa utanmaz bir şekilde katlanan, kendisini örtmeye (ölümü) göze alamayan köle olmaya da mahkûmdur.
İşkencehaneler de tutsağın insanlığını elinden almak istediğinde onu çırılçıplak soyar. Tutsak, çıplaklığından duymuş olduğu utançla içine gömülür, büzüşür.  
En nihayet…
Nil çocuklara da şarkısında aynı nakaratın korosunu vermiş; sağolsun, eksik olmasın 23 Nisan faşizmini de özgür kızın şarkısında böylelikle yaşamış olduk.
Velhasıl çıplaklıklarımızı örtme sıkıntımız oluştuğunda ya da kendimizi ne ile örteceğimizi ya da ne ile örtemeyeceğimizi çok iyi bildiğimizde ve örtülerimize ulaşamadığımızda hırçın, huzursuz, savurgan ve yaratıcıyızdır.

aceraydin@hotmail.com