Naipaul tartışması bize çok vahim bir toplumsal cinnet içinde yaşadığımızı gösterdi.

Gerçekten de yıllar yılıdır yazdığım şu "mikro faşizm" anlaşılıyor ki artık içimize nüfuz edebildiği kadar etmiş, bizi teslim almış ve sadece kitleler, sadece sokaktaki adam nezdinde değil, aydınlar düzeyinde de bu tam bir davranış biçimine dönüşmüştür.

Hemen belirteyim ki, Kusturica Türkiye'ye çağrılıp jüri üyesi yapıldığında ben de bir yazı yazmıştım (11 Ekim 2010). Nedeni Kusturica'nın bir soykırıma sahip çıkması, ona taraf olmasıydı.
Benim için yeryüzünde bir kişiyle karşılıklı ilişkide bulunup bulunmamanın sınırı budur: sistemli ve bilinçli şiddete taraf olmak. Ötesi politik ve entelektüel tartışmadır.

Naipaul'un açış konuşmasını yapmak üzere davet edilmesi eleştirilebilir. Nedeni belli ki bir safdillik ve çaresizlik: bu tür çalışmaların daha "göze çarpar" olması için "spektaküler" bir isim aranıyor. Bu yanlışa onunla mukayese edilmeyecek başka bir yanlış eklendi. Yazarın gelişini, konuşmasını engellemek.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

(Hasan Bülent Kahraman - Sabah)