Başkan Obama’nın Kahire konuşmasında kulağa en çok çarpan sözcükler ‘barış’tı, ‘demokrasi’ydi, ‘diyalog’tu, ‘uzlaşma’ydı.
Başka?
‘Şiddet’e hayır dedi.
Başka?
‘Savaş’a hayır dedi.
Başkan Bush’un tehdide dayalı, çatışma ve savaş seven, kendinden başka kimseyi dinlemeyen, yani kendi başına buyruk kibirli politikalarından Amerika’nın bundan böyle vazgeçtiğini açıkladı Obama.
Başka?
Barış ve istikrar derken, sorunlara barışçıl çözümler istedi.
Başkan Obama’nın Kahire konuşmasından bir pencere açıp, Türkiye’nin Kürt sorunuyla PKK’ya dönük nasıl bir değerlendirme yapılabilir?
Irak’tan çekilmeye hazırlanan, bu ülkede istikrar açısından kuzeydeki Kürt yönetimini çok önemseyen ve bu çerçevede Irak Kürtlerinin Türkiye’yle iyi ilişkiler içinde olmasını arzulayan bir Amerika, PKK’nın sorun olmaktan çıkmasını istemez mi?
Elbette ister, istiyor. 
Bu durumda PKK’nın, hiçbir şey olmamış gibi elde silah dağlarda dolaşmasına, hem Kuzey Irak’ta, hem Türkiye’de istikrarı zehirlemesine rıza gösterebilir mi Obama Amerika’sı?
Hayır.
Peki, PKK bunun farkında mı?
Evet.
Kandil’de Murat Karayılan’la yaptığım görüşmeden edindiğim izlenimler öyle ki, PKK da silah ve şiddette sona gelindiğinin farkında.
Bu nedenle de ilk aşamada, silahların -bırakılacağı değil- susacağı yeni dönemde bir ‘diyalog’ sürecinin başlatılması isteniyor. Böyle bir sürece Başkan Obama yönetiminin de önemli katkılar yapabileceği belirtiliyor.
Peki ya Ankara?..
Başkan Obama’nın ‘barışçıl çözümler’in altını çizdiği, PKK’nın ateşkes, eylemsizlik ilan ettiği bir dönemde, Ankara, hiçbir şey olmamış gibi PKK’nın üstüne büyük operasyonlarla yürüyebilir mi?
Başbakan Erdoğan’ın, Genelkurmay Başkanı Orgeneral Başbuğ’un son açıklamalarını okuyunca, ilk bakışta öyle çok fazla iyimser beklentilere yer olmadığı izlenimi çıkıyor.
Ancak böyle konjonktürlerde, kamuoyu önünde söylenen sözlerden çok kafaların arkasında ne var, kapalı kapılar arkasında neler konuşuluyor buna bakılır, önemli olan budur.
Ama bu arada PKK’ya karşı Kuzey Irak’ta ortak bir operasyon için Irak Kürt yönetiminin nabzının tutulduğuna dair sinyaller de geliyor Ankara’dan.
Başbuğ’a soruluyor:
“Kuzey Irak’ta PKK’ya karşı Barzani ve Talabani kuvvetleri ile ortak bir operasyon olabilir mi?”
Orgeneral Başbuğ’un yanıtı:
“Eğer gerçekten dostlarsa ve bu örgütün bir an önce kendilerinin selameti için de bitmesini istiyorlarsa, öncelikle onların bu operasyonu yapması gerekiyor.”(4 Haziran 09 tarihli Hürriyet’te Metehan Demir’in Washington kaynaklı haberi, s.20)
Böyle bir beklenti gerçekleşebilir mi?
Fazla ihtimal veremiyorum.
Hem Kürt yönetiminin, hem Amerika’nın bölgede PKK’ya hayatı gitgide zorlaştırdıkları, daha da zorlaştıracakları bir gerçek. Ama bu durum silahlı bir boyuta bürünebilir mi, sanmıyorum.
Koşullar öyle ki, ilgili tüm tarafların manevra alanı sandıkları gibi geniş değil. Herkesin kısıtları var.
Buna dikkat etmek lazım.
Dengeler bıçak sırtında!
Her adım dikkatle atılmalı.
Yanlış hesaplar geri teper.
Kimse kendi başına buyruk davranamaz. Tek taraflı savrukluklar zaman kaybına yol açar, maddi ve manevi büyük acılar yaşanır ve sonra yine ‘başlangıç noktası’na dönülür.
Geçmişte bunu yaşadık.
Özellikle 1990’lar böyle geçti.
Başkan Obama’nın barıştan, demokrasiden, diyalogtan, uzlaşmadan çokça söz ettiği Kahire konuşmasıyla ilgili bugünkü ikinci yazımda, Türkiye’ye açılan pencereden gördüklerim böyle.

Hasan Cemal - Milliyet
h.cemal@milliyet.com.tr