Kolay değildir değişim dönemleri...  Sancılıdır.
Çetrefildir.
Kafa karıştırıcıdır.
Çelişkilerle doludur çünkü. Her önüne gelen resmin bütününü göremez. Ormanda, ağaçların arasında kaybolmak da vardır, değişim dönemleri yaşanırken...
Şimdi böyle bir zaman diliminde yol almaktayız, tüm zikzaklarıyla, iniş çıkışlarıyla...
Bir konu daha var.
Öteden beri Türkiye’de tam anlaşılamayan bir konudur bu. Hükümete muhalefet ile ‘sistem’e muhalefet arasından geçen çizgi diye tarif edilebilir.
Ya da şöyle özetlenebilir:
Türkiye’de hükümet vardır, seçim sandığından milletin oyuyla çıkan...
Bir de yerleşik sistem ya da devlet yapılanması vardır, atamayla gelen... Bu ‘sistem’de, ‘devlet yapılanması’nda köşebaşlarını asker-sivil bürokrasi oluşturur. Bu ‘sistem’in kökleri orduya, yargıya, üniversite düzenine, medyaya doğru yayılır.
Oysa demokrasilerde güçlü olan, son sözü söyleyen seçim sandığından çıkan ‘sivil otorite’dir, ‘hükümet’lerdir.
Ama bizde böyle değildir, hiç böyle  olmadı.
Bizde sistem, devlet her zaman seçim sandığından çıkan hükümet karşısında ağır bastı, çok daha güçlü.

Köşe yazısınını tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz