Bir Türk dışişleri bakanının 2000’li yıllardaki bir Washington ziyareti sırasında şöyle yakındığını anımsıyorum:

“Washington’da bazen şöyle bir hisse kapılıyorum. Bu Amerika kendine dost ve müttefik değil de, sanki bir mürit arıyor, kendi sözünden hiç çıkmayacak bir mürit...”

Bu yakınmadaki gerçek payı, Türkiye’yle Brezilya’nın İran’la nükleer konuda yaptıkları takas anlaşmasıyla yine su yüzüne vurdu.

Washington’da kıyamet koptu. İsrail’den Ankara’ya yıldırımlar yağdırıldı. Bazı AB başkentlerinden de eleştirel sesler yükseldi.

Türkiye’ye kısaca deniyordu ki:

Boyundan büyük işlere kalkışma, haddini bil!

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz