Cumhuriyet gazetesinin Ankara temsilcisiyim.   Tarih, 11 Eylül 1980.
Büroda telefonum çalıyor.
Arayan, CHP Genel Sekreteri Mustafa Üstündağ.
“Cemal Bey” dedi her zamanki nazik üslubuyla, “Bir gariplik var havada. Duydunuz mu, bir şeyler olacakmış bu gece... Ordu el koyacak diye söylentiler dolaşıyor.”
“Ben de duydum, ama bilemiyorum.”
Gece yarısına doğru Cüneyt Arcayürek’i arıyorum:
“Baba, ne var ne yok?”
“Öğle üzerinden beri komutanlar yeni bir uyarı mektubu verdi diye bir takım söylentiler var. Eve gelirken etrafı bir kolaçan ediver. Genelkurmay’ın, TRT’nin önünden geçiver arabayla. Bakalım bir hareket var mı?..”
Arcayürek, Çankaya’daki Basın Sitesi’nde kapı komşum.
Vakit gece yarısını geçiyor.
12 Eylül 1980, Cuma günü.
Saat 01.10.
TRT’nin önünde bir olağanüstülük yok. Atatürk Bulvarı’ndan Akay kavşağına gelince sola saptık. Bir yanda Türkiye Büyük Millet Meclisi, öbür yanda Jandarma Genel Komutanlığı ile İçişleri Bakanlığı.
Etrafta sadece nöbetçiler gözüküyor.

Yazının devamını okumak için tıklayınız