Bayrak kırmızısı bir zemin üstünde beyaz hilalin içinden başını gökyüzüne kaldırmış uluyan siyah bir bozkurt...

Bizdeki Ülkücüler’in kırk yıllık flamasını arabanın torpido gözünden çıkarıp dikiz aynasına asıyor.

Aynadan da bana göz kırpıyor:

“Abicim, ben Türk oğlu Türk’üm!”

Of’lu bir genç adam.

Kırk yaşlarında.

Karadeniz şivesinin hakkını vererek öylesine çak çak konuşuyor ki, bazen gülmemek için kendimi zor tutuyorum.

İnşaat işinde çalışıyormuş.

Önde oturan genç arkadaşının memleketi Denizli. Otuz yaşlarında, market işi yapıyor.

Doğma büyüme Brüksel’li.

Baba işçi olarak gelmiş, şimdi kahvehane işletiyormuş Türk mahallesinde...

Of’lu politik takılıyor:

“Abicim ben bu Kürtleri adam yerine koymam, sevmem.”

Of’lunun eşi Romen.

Romanya’nın Karadeniz kıyısındaki Köstence şehrinde yaşarken tanışmış ve daha yeni evlenmiş...

Romenleri seviyor.

Ama Romanlar’dan hazzetmiyor:

“Çingeneler yaramaz abicim.”

Bir abileri varmış Köstence’de.

O da ‘Türk oğlu Türk’müş.

O abinin örgütçülüğü sayesinde bir ara Türkiye’den sızmaya, Köstence’de iş tutmaya çalışan Kürtlerinasıl defettiklerini, ‘kahramanlıkları’nı ballandıra ballandıra anlatıyor.

Kürt olduklarını nasıl anlayacağız diye soran Romen polisine o abi akıl veriyormuş:

“Bakın pasaportlarının arkasına, doğum yerine. Diyarbakır, Hakkari, Lice falan yazıyorsa Kürt’tür.”

O abileri, ‘sıkı’ bir abiymiş!

Romen polisine yardımcı olurken, “Verin şu Kürtlerin bir kaçını da onların kulaklarını keseyim”dermiş şakayla karışık...

Of’lu ‘Türk oğlu Türk’ gülüyor.

Dinliyorum.

Romen eşi öğretmenmiş. Köstence’de Fettullah Cemaati’nin okulunda çalışmış, iyi de para kazanmış, çok iyi de okulmuş...

Denizli’li genç bana dönüyor:

“Ama biz Fethullahçılar’dan hoşlanmayız.”

Yazının devamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

(Hasan Cemal-Milliyet)