Seçim sonrası gündemin başına oturacak konuların arasında ‘Kürt sorunu’nun ağırlıklı yeri var.
Acaba ne yapmalı?
Ne yapmalı ki, sorun barışçı bir raya otursun?
Ne yapmalı ki, sorunla şiddet ve silahın bağı koparılsın?
Ne yapmalı ki, dağın yolu kapansın?
Ne yapmalı ki, PKK dağdan insin?
Ne yapmalı ki, kan ve gözyaşı akmasın?
Bu ‘ne yapmalı’ sorularıyla ilgili olarak Tayyip Erdoğan’ın seçim meydanlarında benimsemiş olduğu milliyetçi ve muhafazakâr dil pek öyle iyimserlik verici olmadı.
Bu bakımdan BDP’nin dili de yer yer fazla ‘keskin’di. Kampanya boyunca Ak Parti nasıl bir uca savrulduysa, BDP sözcüleri de bazen öbür uca savruldular.
Kılıçdaroğlu CHP’sine gelince...
Kürt sorununda Kılıçdaroğlu’nun -her ne kadar bir ara Ergenekon’u inkâra varan bir tavra kaydıysa da- genel tutumunun barış konusunda bir şans olduğunu ve muhtemel bir ‘barış süreci’nde Kılıçdaroğlu’nun yapıcı bir rol oynayabileceğini düşünüyorum.

12 Haziran sonrasına ilişkin ne iyimserim, ne de karamsar.
Gerçekçi olmaya çalışıyorum.
Bu çerçevede belki bininci defa şu ‘10 nokta’yı söyleyebilirim:

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

(Hasan Cemal - Milliyet)