Öncelikle tüm çocukların ve büyüklerin 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramlarını en içten dileklerimle kutluyorum. Çocukluk anılarımızda, en sivil ve cıvıl cıvıl kutlanan bayramlarımızdan biri olması sebebiyle 23 Nisanların özel bir yeri vardır. Ama bu bayramların varlığı bile aslında yetişkinler dünyasının, özellikle de resmi alanın ne kadar çocuktan arındırılmış, hiç de çocuk dostu olmayan bir dünya olduğu gerçeğini saklayamaz. Güya çocuk seven bir kültürümüz olduğunu övüne övüne ilan ederiz ama bu sevginin niteliği, sahiciliği gerçekten soru işaretleriyle doludur.

Asık suratlı ortamların tümü çocuksuzluk illetiyle maluludur. Fakat bundan da kötüsü, çocuk ortamlarının bile asık suratlı hale getirilmesidir ki, çocuklarımızın okula gitmekteki isteksizlikleri yeterince açıklayıcıdır.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz