İstiklal Marşı sadece Türk milletinin kalbinde anlık ruhsal dalgalanmalar yaşatan bir şiir değil, aynı zamanda Türk gençliğine taze kan aşılayıp yüreklendiren bir coşku selidir. Neredeyse kendine güvenini tamamen yitirmiş, maddi güçler karşısında görünmez kuvvetlerin ve mucizelerin ne kadar tesirli olabileceği ihtimalini unutmuş bir nesle, onun yaralarını en iyi pansuman edecek bir kelimeyle sesleniyor Mehmet Akif: Korkma!

İstiklal Marşı'nı her söyleyişte bir insan kendi kendine korkmaması gerektiği telkinini de yapmış olur. Zaten asıl olan da budur. Yani korkan kişiye korkmaması gerektiğini dışarıdan birinin söylemesi değil, bizzat kendisinin söylemesidir. Çünkü kişi kendi zehirli iğnesini kendine batırır gibi küçük bir gerçeği abartmak suretiyle, kendini yine bizzat kendisi korkutmuştur. Korktuğu şeyi ayağa kaldıracak ve onun aslında hiçbir şey olmadığını kendi gözleriyle görecektir.

Şair biliyor ki, Batı medeniyeti azametli değil, sadece azman bir medeniyettir. Ancak azametin karşısında korku ve ürperiş olabilir. Kuru sıkı silahların ve yığınakların ve kaba güçlerin karşısında korkmak, ruhu olmayan içi boş bir medeniyeti yüceltmekten öteye gidemez. Onun için bütün emperyalist güçler askeri imkânlarını, taşınır taşınmaz silahlarını teşhir ederek maddi güç ve teçhizata sahip olamayan ulusları aşağılık kompleksine, yüreksizliğe ve ümitsizliğe sürüklemek isterler.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz