Tuzu kurulara yazının başlığı ve aşağıda kaydedeceğim gerçekler belki ninni gibi gelebilir ama bu toplum, cenazesini defnedecek kefen bulamadığı gibi cenaze namazı kıldıracak insan da bulamıyordu.

Elbet bütün bunların sorumlusu, 1940 ila 1950 yılları arasında milletin başında dipçikle duran CHP zihniyetinin ürünüydü.

CHP’nin tek başına iktidar olduğu yıllar, muhaliflerden değil, bizzat kendi adamları tarafından yazılanlar okunsa bile mesele enine boyuna net olarak anlaşılır.

Yeri geldikçe CHP’yi kendi destekçilerinin anlattıklarından öğreneceğiz ama o zor senelere geçmeden önce Yeni Türkiye’den bir örnek paylaşayım.

………………….

Hafta başında rahatsızlanan bir dosta refakat etmek için hastaneye gittik. Gerekli tetkik ve muayenelerden sonra doktor ilaç yazıp, “geçmiş olsun” diye uğurladı.

Devletimiz; “insanı yaşat ki, devlet yaşasın” ilkesince belirlediği ücrete göre hastane ve muayene paraları dişe dokunur cinsten değildi.

Hastamız ve refakatçisi bendeniz, Cumhurbaşkanı R. Tayyip Erdoğan başta olmak üzere hükümetimize dua ederek hastaneden ayrıldık.

İlaçları almak için eczaneye girdik. İlaç ücretlerini benim ödemem gerekiyordu ve reçetedeki ilaçların sayısı da bir hayli kabarıktı. Doğrusu ne kadar tutacağını merak ediyordum.

Eczacı hanım adeta brifing verir gibi ilaçları hem sözlü hem de ilaçların üzerine nasıl kullanılacağına dair doktorun her dediğini yazarak yapıştırmıştı.

Tabi benim gözüm ilaç fiyatındaydı. “Ne kadar ödememiz gerekiyor” deyince bir rakam söyledi ama inanamadım, bir daha sordum, yine aynı rakamı zikredince, bir de şahitler eşliğinde tekrar ettirdim.

Evet, bütün ilaçlar için istenen rakam 2 lira 50 kuruştu. Bu sefer de 2,5 lira vermeye utandım. Ne yapayım, bir de sargı bezi alarak 5 lira verdim.

Şimdi millet-devlet bütünleşmesiyle meydana gelen bugünkü Türkiye’yi yönetmek üzere, bir kompozisyon ödevinde dahi buluşamayacak kimselerle ittifak eden CHP zihniyetinin yönettiği Türkiye’ye bakalım:

……………………

CHP’nin iktidar yıllarında, geniş halk kesimlerinin karşılaştığı ağır hayat şartları; açlık ve yiyecek bulamamanın yanı sıra bakımsızlık ve iyi beslenememekten kaynaklanan salgın hastalıklara ve ölümlere yol açmaktaydı.

Çeşitli hastalıklara maruz kalan bu kesimler mağdur ve mazlum duruma düşmekte, doktor bulamamakta ve ilaç sıkıntısı çekmekteydi.

O günleri anlatan R. Halit Karay; “Hele ilaçsız kalma korkusu, ilaç bulamamak heyecanı en zoru idi.

Karaborsadan ilaç almak, eczanelerden boynu bükük, eli boş, ümidi kırık çıkmak da ayrı bir azap, çile idi’.

Hatta insanlar bir kutu ilaç için el ayak öpecek hale gelmişlerdi”. (Refik Halit, İlk Çatırdılar-6 Şubat 1946)

………………..

Ezcümle:

Şimdi gelin de siz bu zihniyetin savunucularına ve ortaklarına güvenin ve bir dünya ülkesi olmuş yeni Türkiye’yi teslim edin. Allah korusun!. 

Yeniakit