Malazgirt'ten Çanakkale'ye, Süveyş'ten-Medine'den-Kudüs'ten Balkanlar'a ve Kafkaslara kadar tarihin akışına müdahale etmiş insanlar, bugün neden oturup konuşmayı bilemesin! Abbasi'lerden beri birlikte yaşayan insanlar neden yeni geleceğe doğru bir adım daha atamasın!

Bizim coğrafyamız, bundan çok daha karmaşık sorunlarla yüzleşti. Çok daha ağır bedeller ödedi. En büyük krizlerin, en derin kaosların üstesinden geldi. Bunu başardı. Şimdi neden olmasın! İmparatorluklar parçalandı, yenileri kuruldu. Gelecek korkusu ve umutsuzluğu bütün bölgeyi sardı, yeniden gösterişli yükselişler yaşandı.

Yoğun olarak yüz yıldır bizlere ısrarla “ayrışma”yı dayattılar. Yüz yıldır bu coğrafyada ne kadar birliktelik varsa dağıttılar. Dostlar düşman oldu, bir daha asla bir araya gelemeyecek kadar öfkeyle kuşandı. Ama öfkeler yerini güvene bırakabilir, bırakmalı da. Bizler bunu daha önce çok kez başardık, yine başaracağız. Yeniden yüzlerimizi birbirimize dönmemiz hiç birimiz için yenilgi oymayacaktır, yenilgi diyenlere kulakları tıkama zamanıdır.

Bu “ortak miras”la alay ettiler, onu küçümsediler. Ayrışmaya yatırım yapanlar “ortak zemin” ifadesiyle dalga geçtiler. Duygusallık olarak nitelediler. Sorunlar üzerinden, cepheler üzerinden dil geliştirdiler. Onlara göre başarının yolu buradan geçiyordu. Ama şimdi görüyoruz, küçümsenen ortak zemin, ortak tarih, ortak duygu, ortak coşkuymuş, bütün o sonradan keşfedilen çatışmacı söylemlerden daha güçlüymuş.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz