Ne noktaları ne virgülleri takıyordu. Bütün noktalama işaretleri tevkif edilmişti sanatın art niyetli, edebiyatın edebsiz ve bilimin şerefsiz şeriflerince.

Sesler, kelimeler, cümleler ve paragraflar arasında dur durak bilmeden, slalom yaparcasına habire yazdıklarını okudum, okudum, okudum, dum, dum, dum. Disipline edilmiş dilin, bilimin, filimin imkânlarını dibine kadar kullanmaktan çekinmeyen bütün anglosakson idée'ler geride toz duman içerisinde kalmıştı. Maraton koşmuş atlet gibiydim bitirince; peltekleşen dilim iki karış dışarıya sarkmış, pelteleşen beynim kan ter içinde, üstelik kırpılmış düşünceler üzerimde titriyordu.

Düzinelerce kozmopolit ve konformist kârdan adam, geleceği yönetmek adına kozmosta kaosu körükleyen komik kozmik yazılar ve sözler biriktiriyordu. Üstelik görünmez mürekkepli kalemleriyle zamana değil suya yazıyorlardı ve biz, IQ, EQ patlaması görmüş-geçirmiş, kendini sürekli “upgrade” eden bu azgın zekâ üretiminin arkasındaki niyetleri okuyamıyorduk. Çünkü damla damla düşen harfler daha artniyet kelimelerini şekillendiremeden şifrelenirken, akıntıya kapılıp menderesler çizerek akıyor ve uzamda kıvrılarak kayıp kaçıyordu. Orantısız ve duygusal zekâ üretimi cümleler ve titizlikle kurgulanmış olaylarla tokatlanıyordu belleğimiz. Bir sol lopa, bir sağa; şaap şaap... Taammüden şuurumuz şapşallaştırılıyordu. Baktıkça içimiz sıkılıyor gözlerimiz yaşarıyordu. Göremiyorduk.

Gezgin kaos zenginlerinin kulakları katran karası balçıkla sıvanıp tıkanmıştı ama bağırarak okşarcasına fısıldıyacaktım yüreklerine. Kalplerinde adalet ateşini kısık ateşte harlamak için avazımın çıktığı perdeye kadar fısıldayarak, kulakları patlatırcasına haykırıyordum:

“Ters yöndesiniz bayım!”.

Güya ses eşiğini aşacaktı diyeceklerim ve gönül beşiğini sarsacaktı; Kulaksız adamların kıllı burun deliklerinden içeri sızıyordu ve yüreklerini sızlatamadan, fast food atığı dolu güğüm güğüm düğümlü bağırsaklarının karanlık dehlizlerinde sönüp gidiyordu söylediklerim.

Beynimin kıvrımlarını gıdıklayan gıcır gıcır  vıcık deyişler geliyordu aklıma. Kulaklarımda çınlayıp duran ilhamın ayak tıkırtısı... Gıcır gıcır, vıcık iç gıcırtısı bu çektiğim.

-Gıcık dedi. İçten gelen dışsal ses.

-Gıcık! Bu ne biçim rüya!

Dedim ki;

-Boy boylasın soy soylasın.

Dedem Korkut gelsin söz söylesin.

Hey heylesin, ney neylesin.

Düş düşlesin, gerekirse şey şeylesin.

O esnada şu mısra düşüverdi aklımın ucuna (orası neresi ise):

Hey kıs kıs gülen adam

Bak kendine ve sık sık ağla.

KUTSAL MESAJ HATTI:

Asra yemin olsun ki, insanlar hüsrandadır. Bundan ancak iman edip iyi ameller işleyenler, birbirlerine hakkı tavsiye edenler ve sabrı tavsiye edenler müstesnadır.

Asr Sûresi (1-3)

İhsan Toy - Haber 7

İhsantoy@tasam.org

https://twitter.com/caricare1773