Hikâye o ki; Anadolu’da bir köyden aynı yaşlarda iki kişi İstanbul’a giderler. Biri namazında niyazında, kendi halinde ve dindar bir insandır. Öbürü ise nerde akşam orada sabah diyen, meyhane müdavimi, sıkı akşamcı bir derbederdir. Her ikisi de bir müddet kalırlar koca şehir İstanbul’da. Köye ilk dönen dindar olanıdır.

Daha önce içlerinden hiç biri İstanbul’a gitmemiş olan ahali kahvede toplanır ve sorarlar:

“Muhterem anlat bakalım nasıl bir yerdir bu İstanbul?”

O da başlar heyacanlı ama mutlu bir ifade ile anlatmaya:

“Ey arkadaşlarım! O şehir öyle mübarek bir şehirdir ki, camileri tıklım tıklım. Gürül gürül Kur’an-ı Kerimler okunur, bütün insanları beş vakit namaz kılar. Kocaman kocaman muhteşem ibadethaneleri var. Sanırsınız İstanbul camilerden ibaret. Minarelerini görseniz göğü deliyor sanki. O kadar çok cami var ki, ezan bir başladı mı şehri yarım saatte ancak terkediyor. Şehrin nuru insanların yüzüne yansımış, geceleri bile aydınlık. Bir hafta kaldım ama zamanın nasıl geçtiğini anlayamadım. Doyamadım vallahi...”

Cümlelerinin bittiği esnada köy kahvesine, İstanbul’dan henüz dönen sıkı akşamcı girer. Çeker bir sandalye, yüzünde gülücükler şen şakrak yanaşır meclise. Bu defa yüzler o yöne çevrilir ve ona da sorarlar aynı soruyu. O da iştiyakla başlar anlatmaya;

“Yahu arkadaş nasıl bir şehir bu İstanbul! Her yer meyhane, birinden çık öbürüne gir. Envai çeşit içki. İnsan hangisini içeceğini şaşırıyor. Sabahlara kadar barlar-pavyonlar açık. Her yer ışıl ışıl. Kızları güzel. Öyle arkadaşlar edindim ki sabahlara kadar hem içtik hem eğlendik. Hele o mehtaplı gecelerde denizin yakamozları eşliğinde içmek var ya! Mest ediyor insanı. Doyamadım yahu...”

Dinleyenlerin kafası karışır.

Günümüzde internet karşısında toplumumuzun kafasının karıştığı gibi.

Ama her ikisinin anlattığı da doğru değil midir?

İnternet en ulvî bilgiyi barındırdığı gibi en suflî şeyleri de servis etmiyor mu?

...

Hikâyeyle başladık, diyalogla devam edelim;

Sordum:

- Huzur arıyorum.

Dedi ki:

 - Bu dünyaya ait olmayan bir şeyi niye ararsın ki, bulamazsın, boşa arama.

-Hiç mi mümkün değil? Daha önce “her şey mümkün” dediğini hatırlıyorum.

-Her şey mümkün elbette. Bedelini ödemek kaydıyla. Karşılığını ödersen huzuru bulursun, ama sen buna razı olmazsın.

-Nedir bedeli?

-Kendini kaybedeceksin!

-Ne anlamı kalır ki o zaman? Ben kendim kalarak şu anki hâlimle arıyorum onu.

-Sen, sen olarak bulamazsın onu. Kendini kaybetmeksizin bulamayacağın şeyi niye arıyorsun ki!

-Peki nasıl bulacağım?

-İnatçısın, çok mu istiyorsun onu?

-Evet, elbette.

-Aramaya başlamışsın zaten, bulman; ararken göstereceğin sebâta bağlı biraz da. Öyle arayacaksın ki sonunda kaybolacaksın lâkin O seni bulacak.

İhsan Toy - Haber 7
ihsantoy@tasam.org

www.twitter.com/caricare1773