Ancak bu derin acıyı, trajediyi şairlerden daha iyi kimsenin dile getiremeyeceğine inanıyorum. Değerli Şair Cahit Koytak'ın dizelerini okuyunca bunu siz de göreceksiniz. Bugün köşemi sözün üstadına, Cahit Koytak'a bırakıyorum. Diyarbakır'daki annelere bir de yürek gözüyle bakalım.

Diyarbekir Meydanı’nda Oturup 
Ağlayan Analar İçin ‘Uzun Hava’

Pınar’ın anasına 
ve bütün analara... 
  
Diyarbekir meydanına güvercinler tünemiş, 
bembeyaz güvercinler... 
yufka yürekli melekler de inmişler, 
dizilmişler saf saf orada, onlarla beraber. 
  
Diyarbekir meydanında oturmuşlar, 
bağırlarını dövüyorlar, Kürt anaları... 
çalağan kapmış çünkü, 
dağa aparmış onların yavrularını. 
  
ama oğulları, kızları inmezse dağdan, 
dağları yerinden oynatacaklar 
havarlarıyla, şivanlarıyla 
dağları yürütecekler, bu analar, 
  
başı dumanlı koca dağları indirecekler, 
kurdu kuşu, ahusu, ceylanıyla 
Kürdistan’ın küskün dağlarını 
Diyarbekir meydanına... 

YAZININ DEVAMI İÇİN TIKLAYINIZ