Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov’un Mart ayının ilk haftasında yaptığı bir açıklama var. 

ABD ve İsrail’in bir Cumartesi sabahı İran’a yaptığı saldırılarla başlayan savaşın ilk günlerinde. 

Şöyle dedi Rus Bakan: 

“Rusya, ABD ve İsrail’in İran’a karşı operasyonlarını imkansız hale getirecek bir ortam yaratmak için her şeyi yapacak”

Cümlenin meramının ne olduğu gayet açık aslında. 

Ama iyice anlaşılmadıysa bir kere daha okumanızı salık verebilirim. 

"Lafın tamamı deliye anlatılırmış" derler. 

Ama ben biraz daha açayım: 

Lavrov esasen diyor ki: 

Bu savaşı ABD ve İsrail’in kaybetmesi için elimizden geleni yapacağız. 

Önceki gün de Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’in İran’a dönük nevruz mesajında, İran’a yönelik desteklerini tekrarlayarak, "Moskova’nın, Tahran’a 'sadık bir dost ve güvenilir bir ortak' olduğunu" ifade etti.

Bütün bunlar, şu soruyu akıllara getiriyor. 

İran, İsrail, Körfez ülkeleri ve bölgedeki ABD hedeflerine dönük nokta atışı vuruşları tek başına mı yapıyor? 
Yoksa Rusya gibi geniş ‘uzay imkanlarına da’ sahip bir başka ülkeden destek alarak mı? 

Şurası bir gerçek: 

İran büyük yara alıyor bu savaşta. 

Ciddi kayıplar veriyor. 

Güç dengesinin ‘asimetrik’ olduğu ortada. 

Bombalamalar nedeniyle ciddi tahribat var ülkede.  

Ancak aynı İran aynı zamanda, hem bir direnç sergiliyor, hem de bu savaşı stratejik bir akılla yürüttüğüne dair sinyaller veriyor. 

ABD ve İsrail’deki karar vericilerin durumunu zora sokan, “Arkadaş biz bu işe girerek doğru mu yaptık” diye sorgulamalara iten hamleler yapıyor, yapabiliyor. 

İRAN HER SEFERİNDE “YIKILMADIM, AYAKTAYIM” MESAJI VEREBİLİYOR

Misilleme mantığı epeyce güçlü görünüyor İran’ın mesela. 

Ne zaman ki ABD ve İsrail, İran’ın stratejik enerji sahalarını vuruyor, İran aynı mantıkla misillemede bulunuyor. 

Mesela; Körfez ülkelerindeki enerji merkezlerine yapılan saldırılar nedeniyle petrol fiyatları savaş öncesinin iki katına yükseldi. 

Bu durum, her ne kadar Körfez ülkelerinin hak etmediği ve İran’a karşı haklı bir öfkeye kapılmalarını beraberinde getirmiş olsa da, petrol fiyatlarıyla Amerikan vergi ödeyicilerinin, (tax payers) yani Amerikan vatandaşlarının öfkesini kabartacağı, hem de petrol tüketen ülkelerin ABD üzerinde baskı yapması gibi bir sonuca hizmet edeceği için, arkasında bir akıl olmadan yapılmış eylemler olarak düşünülemez. 

Savaşın ilk günlerinde İran, Katar’daki Amerikan üssünde bulunan 1,1 milyar dolar değerindeki radar sistemini nokta atışı vurmuştu. 

Trump ve Netanyahu, İran’ı felç edeceği düşüncesiyle ne zaman tempoyu artırsa, İran’dan ‘Yıkılmadım ayaktayım” mesajları geliyor. 

Son hadise şu oldu: 

ABD ve İsrail, İran’ın nükleer tesislerini vurunca, İran buna da misliyle bir cevabının olduğunu, olabileceğini gösterebildi. 

İsrail’i en çok korktuğu yerden yakaladı. 

Nükleer tesislerinin bulunduğu bölgeyi vurdu. 

Her ne kadar tesislerin bulunduğu bölge ıskalanmış olsa da, şu soru akıllarda asılı kaldı: 

“Yoksa İran, İsrail’e bu tesisi vurabileceğini göstermekle yetinmek mi istedi?”

Böyle ise, savaşın bir stratejik akılla ilerlediğine dair bundan daha iyi bir örnek olamaz. 

Böyle ise eğer, bunun sadece İran’a ait bir akıl olmayabileceği de insanın aklından geçmiyor değil. 

BU İŞİN BİR MANTIĞI VAR. ORTADOĞU SAVAŞI RUSYA İÇİN BİR FIRSAT DA SUNUYOR

Şöyle ki: 

Rusya 4 seneyi aşkın süredir Ukrayna’nın gardını düşürmeye çalışıyor. 

Çok kayıplar verdi, çok bedeller ödedi bu savaşta Putin. 

Peki bu nasıl mümkün oldu. 

Tabi ki, ABD ve Avrupa’nın Ukrayna’ya verdiği destek ve özellikle Rusya’yı zayıflatmak isteyen Avrupa’nın savaşı uzatma arzusu buna neden oldu. 

Şimdi Putin için Ortadoğu’da buna bir misillemede bulunma imkanı doğmuş oldu. 

Yapılan açıklamalar Rusların İran’la birlikte bu savaşın içinde olduğuna yeterince işaret ediyor. 

Putin Trump’a diyor ki: 

“Sen bana karşı Ukrayna’yı destekliyorsan, ben de şimdi sana karşı İran’ı destekliyorum”

Muhtemelen bu savaşın uzamasını isteyenlerin başında da Putin geliyordur. 

Kendisi için, Batı ile hesaplaşma ve buradan Ukrayna savaşına dönük bir koz elde etme dışında, petrol ihracatçısı bir ülke olarak artan petrol fiyatlarından yararlanma gibi bir durum da var netice itibarıyla.